Stomme stoot

Laatst was de piot (terecht) het middelpunt van echtelijke spot.

Volgens de grondwet van de Via Prosperità heeft de piot maandelijks recht op één stomme stoot. Dat quotum haalt hij meestal probleemloos. Ook deze maand.

Naar jaarlijkse gewoonte neemt Mijn Groote Liefde haar zomervakantie net voor de grote schoolreces losbarst. In dit Corona-jaar houdt zij de agenda vrij sober, mede door de examens van Het Studentje en de komst van Magnifieke Marcel. Zijn aanwezigheid heeft een niet te onderschatten impact op de gezamenlijke activiteiten. Een grote meerdaagse trektocht met de Milwaukee Vibrators is er ditmaal niet bij. De hoop op meerdere daguitstappen met de Harley kleurt het programma.

Een van die motor-activiteiten is de Corona-proof versie van een zeer populair jaarlijks uithoudingsfestijn. Het gering aantal recente kilometers op haar teller inspireert Mijn Groote Liefde tot een bijzondere verordening: op haar bevel zal de rondrit door Vlaanderen in dag-etappes verlopen. En zo zal het gebeuren.

Zoals het een goed soldaat past, rolt de piot die ochtend de Road Kings uit de garage. Het is maar een daguitstap, dus propt de piot enkel het klein gasstelletje, een waterketeltje, een handige doos met bestek en schoonmaakgerei, een watercontainer en wat plastiek kommetjes en kopjes in de zadeltassen, in de wetenschap dat Mijn Groote Liefde zich ontfermt over koekjes, poedersoepjes en brood. Vervolgens gaat hij in de keuken een thermos vullen met verse koffie en een kleinere met melk.

Net op dat moment interpelleert Mijn Groote Liefde hem over de meteorologische omstandigheden en bijhorende weersverwachtingen. Zijn antwoord zal haar vestimentaire keuze bepalen. “Het is Provençaals lentefris“, antwoordt de piot en voegt er aan toe dat hij reservetruien heeft gepakt. Dat stelt haar gerust.

De motoren lonken steeds harder en een handvol minuten later op de provinciale weg gaan de gashendels open. C’est parti. Een grote variatie aan gekende wegen en onbekende paden gaat onder de wielen.

Een paar uur later bij het binnenrijden van Nieukerken-Waes dirigeert de intercom de Road Kings naar de parking bij de dorpskerk: “Koffie“. De pauze is welgekomen. Onder het toeziend oog van de Schapenkoppen klapt de piot de plooistoeltjes open en neemt Mijn Groote Liefde majestueus plaats. Vervolgens gaat de piot rommelen in de zadeltassen op zoek naar de mokken en de thermossen met koffie en melk. De eerste vindt hij direct. De drankpullen zijn spoorloos.

Met een door schrik verlamd hart rapporteert de piot: “Ik ben de koffie vergeten.” Vol spijt buigt hij het hoofd, maar er volgt enkel een luchtig schouderophalen: “Dan drinken we maar een glas water.

Het is nog te vroeg voor middageten. Bovendien onthuld de kaart een aanvaardbaar aantal kilometers verder een passage langs de groene boorden van L’Escaut. Dat lijkt een betere plek voor “an alfresco lunch“.

De belofte van het strafkamp voor zijn stomme stoot blijft uit. Evenwel fluistert de ervaring dat het nog niet voorbij is. De middagstop een uurtje later bevestigt dat. Na het deugddoend soepje haalt Mijn Groote Liefde de koekjestrommel boven. “Het dessert“, kirt ze met haar breedste glimlach, “Dat zou heerlijk smaken met een koffietje, maar ja…” En terwijl de piot groen lacht, gaat ze verder: “Je gaat het nog lang moeten horen“.

Terug in het zadel denk de piot hierover na. Hij weet dat hij zich mag verwachten aan een schier eindeloze reeks toespelingen. En dat hij zelf de flauwe grappen beu zal zijn, lang voor haar arsenaal uitgeput is. “Dat maar de tegenaanval,” denkt de piot en hij trekt alle registers open. Als een overjaarse puber grijpt hij de kleinste aanleiding met beide handen aan om zijn eigen stomme stoot te bespotten. De tactiek lijkt te werken.

Even later houden de Harley’s halt bij een stemmig dorpsterras naast een drukke weg voor een uitgesteld koffiemoment. Bij de Lait Russe (voor haar) en het kopje vloeibare teer (voor hem) is het thema helemaal van tafel. Dat het misschien ook iets te maken heeft de zwetende en zeverende vetklomp aan het belendende tafeltje wil de Piot niet weten. De hoop blubber kickt schijnbaar op vrouwelijke motards en spuit in de troebele aanschijn van zijn zuipmakkers belegen flauwigheden.

’s Avonds verwelkomen in La Cuisine twee thermossen Mijn Groote Liefde en de piot. Nooit eerder bij thuiskomst presenteerden zich zo snel twee dampende bakjes troost.

Op naar de volgende stomme stoot.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.