De Zee in Pastel

Laatst proefde de piot in Wilrijk de zilte zeelucht.

Een uitnodiging voor een gratis tentoonstelling slaat de piot zelden af. Ook nu niet, al brengt het hem naar het verre Antwerpen, het Berkenveldplein in Wilrijk meer bepaald. Daar verblijt Jan de Zutter het grote publiek met zijn krijttekeningen, ook gekend als The Lockdown Pastels. Ditmaal niet via een regelmatige post op het Smoelenboek maar met een keurige expositie in Galerie Berkenveld van Koen Vervliet.

De kunstenaar is geen onbekende. De piot torst en koestert een gezamenlijk verleden, in de prehistorie van zijn vorige leven. Of zoals Jan het meer dan dertig jaar later zelf omschrijft: “Een tijd toen de dinosaurussen nog praatten.

De titel The Lockdown Pastels zegt het allemaal. Voor Jan De Zutter is kunst therapie, een oude liefde die tijdens een moeilijke periode opnieuw zijn hart en ziel verovert. Een foute bestelling aan het begin van de eerste lockdown zet een vreemde beweging in gang. Met de nooit bedoelde krijtjes in de hand krijgt de artiest een geniale ingeving: “Als wij niet naar de zee kunnen, dan brengen we de zee naar ons“. Boeddha had het niet beter kunnen zeggen.

Wat volgt is (kunst-)geschiedenis. De eerste krijttekening komt bijzonder moeizaam tot stand en het duurt even voor de techniek het beeld in het hoofd volgt. Uiteindelijk leidt de passie via open geschuurde en bloedende vingertoppen tot een fraaie collectie pastels, die stuk voor stuk pareltjes zijn.

Over zijn kunst blijft Jan eerder bescheiden. “Ik bedoel er niks meer. Ik heb geen boodschap,” vertrouwt hij de piot toe, “Het zijn gewoon tekeningen van de zee.” Nu zijn er twee mogelijkheden: ofwel liegt de kunstenaar, ofwel beseft de sukkelaar bij lange niet waar hij mee bezig is. De piot gokt op het laatste en hij weet waar hij over praat. Opgegroeid met het strand en de zilte baren op een armlengte afstand, is voor hem elke vakantie waar ook ter wereld pas gelukt als hij en passant de zee kan begroeten. De grote watervlakte is namelijk essentieel want onlosmakelijk verbonden met zijn adem en zijn hartslag.

Enigszins tot zijn verrassing (en ergens ook niet) ziet de piot zich bij het betreden van Galerie Berkenveld begroet door zijn oudste vriend. Een virtuele stortvloed van geuren, kleuren en smaken overspoelt alle emoties. Jan De Zutter weet in zijn pastels de ziel van de golfslag te vatten, de energie en bron van alle leven. De piot danst door de ruimte en hoort het gedonder van de vloed, ruikt de opspattende geuren en rilt van het zilte tintelen op zijn tong.

De galeriehouder peilt bij de piot naar zijn aankoopintenties, maar die zijn er (nog) niet. Nu even niet. Evenwel zal de piot nooit ‘neen‘ zeggen tegen een pastel waarin de kunstenaar zen vindt in het fragiele profiel van een Arlesienne.

Dat laatste is een belofte.


Lees ook: “Ik zoek het wonder van het moment“.

Lees ook: “Dat is het wonderlijke aan tekenen en schilderen: het is volstrekt nutteloos“.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.