Commentaar en commanderen

Laatst verbaasde Het Studentje met een rake observatie.

Het is zondag en dus vervelt het ontbijt tot een brunch. De gehele Via Prosperità is tijdig uit zijn nest en neemt in de veranda plaats aan een uitgebreide tafel. Er is koffie en versgeperst fruitsap, er zijn croissants en pistolets, en op tafel presenteert zich een breed assortiment aan beleg, van kaas en fijne vleeswaren tot confituur en het favoriete ontbijtdessert van Mijn Groote Liefde: choco. Het disgesprek tussen de dames pingpongt alle richtingen uit, met de piot als ootmoedige observator. In de Via Prosperità is tafelkouten nu eenmaal een feminien privilege.

Plotseling haalt Het Studentje uit naar haar moeder: “Is dat nu bijna gedaan?!?” De piot kijkt verschrikt op en leest in het gezicht van Mijn Groote Liefde opperste verbazing. “Hoe bedoel je?” vraagt zij zich af. Ook zij is zich van geen kwaad bewust.

Het is toch waar zeker,” vervolgt Het Studentje. Even kijkt ze met een blik vol medelijden naar de piot en richt zich vervolgens opnieuw tot Mijn Groote Liefde. “Ge zijt constant bezig met commentaar leveren op de piot. Dat stopt niet.

Is dat zo?” vraagt Mijn Groote Liefde. De piot voelt hoe zijn billen in een kramp schieten.

Ja, dat is zo,” antwoordt Het Studentje. “En die keren dat ge dat niet doet, geef je de ene instructie na het andere bevel. Ge doet niets anders dan commanderen.

Beduusd hapt Mijn Groote Liefde naar adem: “O. Dat wist ik niet.

Ook de piot weet even niet wat zeggen en voelt hoe stuiptrekkingen zijn rug beklimmen. Het Studentje blijft haar gelijk bepleiten. Wanneer zij een zeldzame adempauze inlast, gooit de piot zijn reactie op tafel: “Ik had er niet op gelet.

Een stroomstootwapen kan geen groter effect bekomen. Het Studentje en Mijn Groote Liefde kijken de piot verbaasd aan. Het is net alsof zijn stem hen doet schrikken. Of misschien ook dat zij van hem geen repliek verwachten.

Ik had er niet op gelet,” herhaalt de piot. Hij voelt hoe de contractie zijn schouders bereikt en zijn ribben in een knelgreep neemt. Fluisterend voegt hij eraan toe: “Ik denk dat ik het ondertussen zó gewoon ben geworden.

Het Studentje schokschoudert: “Ik wil het gewoon melden.

Ja,” prevelt Mijn Groote Liefde, “Ik wist dat niet. In de toekomst ga ik daar op letten.

Opgelucht en met bevrijde longen staat de piot op: “Dat komt wel in orde. Nog iemand koffie?” Zonder een respons af te wachten stapt hij naar de keuken. Als op afspraak herneemt achter zijn rug het kwetterend keuvelen.

De piot denkt er het zijn van.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.