Abjectie

Laatst voelde de piot zich overmatig vernederd.

Na een moeilijke want gestoorde nacht door toedoen van de muggen-guerrilla, de snurk-alerts en het hoofdwoelen, besluit de piot de loopschoenen aan te trekken voor een ochtenddrafje. Aficionado’s weten het wel: na een maandenlange rustperiode wegens een vervelende enkelkwetsuur, geniet de sukkelaar sinds heel recent opnieuw van zuinige conditie-loopjes. Dat is niet eenvoudig, want alle eerder opgebouwde uithouding is verdampt.

Ook nu weer gaat het joggen zeer moeilijk. Alsof de zeurende koppijn nog niet genoeg is, pesten ook stramme spieren en een veel te hoge hartslag de piot. Pas een halve kilometer verder verdwijnt alle chagrijn. Zijn hoofd klaart op en de piot maakt plannen voor een ren van minstens een uur en liever iets meer. Net op dat moment voelt hij zijn rechtervoet een foute beweging inzetten. In een reflex probeert hij bij te sturen. Helaas is het kwaad geschied.

Met tranen in de ogen en gemene vloeken in de mond komt de piot weer bij zijn positieven. Voorzichtig draait hij zich om en mankt richting de Via Prosperità. Een paar honderd pikkelpassen verder kruist hij Mijn Groote Liefde op de fiets naar de Factorij. Boordevol empathie aanhoort de schoonheid zijn horrorrelaas. De innige kus kan de frustratie niet wegbranden. Opnieuw dreigt een nieuwe (veel te lange) revalidatie.

’s Anderendaags is de pijn letterlijk en figuurlijk wat gesleten, wanneer bij de ochtendbriefing Mijn Groote Liefde haar plannen uit de doeken doet. De piot zal haar met de wagen naar de Factorij brengen, zodat zij vanavond na de noeste arbeid huiswaarts kan joggen. Voor zij die nog durven twijfel: zo is ook geschied.

Iets na achttien uur maakt Mijn Groote Liefde haar intrede in de Via Prosperità, hijgend en puffend, en met een grote smile op het gezicht. Omdat volgens haar de afstand tussen de Factorij en de Via Prosperità nogal aan de korte kant is, heeft zij een grote omtrekkende beweging gemaakt. De bij momenten felle tegenwind(1) maakt haar nog eens zo fier op haar resultaat: net geen 13km in een uur en een handvol minuten. “Dat was lopen op karakter,” grinnikt zij onder het prepareren van haar recuperatiedrankje. De piot zwijgt.

Na het avondmaal heeft de piot een late afspraak in een naburige gemeente. “Dat treft,” beslist Mijn Groote Liefde en wijst naar Magnifieke Marcel die rustig nageniet van zijn karig avondmaal. “Wij meerijden tot daar en dan te voet terugkeren. Kwestie van genoeg beweging te hebben.” Terwijl zij vol enthousiasme haar geplande wandelroute langs Gemene Weiden en de aanpalende bossen opsomt, welt bij de piot de zeurende pijn in zijn enkel én in zijn hart terug op.

Terug thuis durft de piot de gps-gegevens van haar Garmin-sporthorloge niet opvragen en controleert hij op Google-maps de vermoedelijk afgestapte afstand. Hij voelt zich een tweede keer gekrenkt.

De rest van de avond trekt de totaal ontredderde piot zich terug in de eenzaamheid van zijn schrijvershok en vindt er troost in een stevige snottersessie.


(1) In alle eerlijkheid vraagt de piot zich af of haar messcherp figuur daar wel last van heeft.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.