Doorzien

Laatst was de piot danig onder de indruk van een onvermoed talent van De Leraar.

Zoals elke midzomer viert Mijn Groote Liefde voor de zoveelste keer haar zesendertigste verjaardag. Ditmaal wil zij dat mooi getal kracht bijzetten met een etentje waarbij Tante Faffy en De Leraar, en ter elfder ure ook Het Studentje zijn uitgenodigd. De piot mag er ook bij zijn. Bij het betreden van het stemmige eetcafé – ooit een bruine kroeg – doet De Leraar een bekentenis: dit restaurant is voor hem een grote onbekende, een verloren hoek. Meestal bevredigt hij zijn culinair verlangen in een idemdito eethuis ergens in de polders, aangevuld met occasionele uitstapjes naar meer steedse etablissementen.

Na een kleine stoelendans (Mijn Groote Liefde vlucht voor bij haar migraine-verwekkende tocht) vindt De Leraar zijn plekje tegen de muur, van alwaar hij de hele zaal kan overschouwen en een uitstekend zicht heeft op de maneuvers in de open keuken en de aanpalende bar. Het gezelschap nipt van de uitstekende rosé (Bandol) en Mijn Groote Liefde krijgt een leuk cadeautje toegestopt: artisanale gin van lokale makelij met de bijhorende tonics. Uiteraard zorgt dat voor hilariteit.

Het aperitief is nauwelijks met tapas verrijkt, wanneer De Leraar zijn scherp waarnemingsvermogen demonstreert. Eerst stelt hij een openingsvraag: “Wie is hier de echte baas? Wie is de eigenaar?” Na het ervaringsdeskundige antwoord van Het Studentje fileert hij de dynamiek van het gebeuren en vuurt het ene haarscherpe commentaar na de andere treffende observatie af. Bij elke aanname knikt Het Studentje

Af en toe grinnikt De Leraar en stoot de piot aan: “Kijk. Die zaalober met dat groene t-shirt moest het onderspit delven van de barman, die trouwens duidelijk de betere garçon is. Nu gaat hij mokkend bij de kok zijn gelijk halen.” Andermaal knikt Het Studentje in alle stilte: het is niet de eerste keer. De piot is sprakeloos. Die vreemde en bij wijlen toxische dynamiek kent hij enkel uit de verhalen van Het Studentje, maar zelf gaat het aan hem voorbij. Bij een eerste confrontatie leest De Leraar het allemaal onmiddellijk en feilloos. Daarna volgen nog meerdere rake observaties, steeds gebed in een badinerende beschrijving.

Tot slot van een voorwaar voortreffelijke avond heeft De Leraar een zeer important besluit klaar: “De Rib Eye is hier beter dan in mijn stamrestaurant. De Irish Coffee niet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.