Herboren

Laatst had de piot het weer vlaggen. En voelde hij zich bevrijd.

Aficionado’s weten het wel: naast een gin-tonic op tijd en stond houdt Mijn Groote Liefde wel van een renpartijtje door veld en bos. En dat laatste is ook wel aan mij besteed. Na en paar onfortuinlijke ervaringen in het verleden lopen we tegenwoordig (meestal) letterlijk elk ons eigen weg. Het is prettiger lopen in ons eentje, vooral voor mij. Bovendien sukkel ik ondertussen een vol jaar met mijn rechter enkel, wat het joggen bemoeilijkt. Na een kine-reeks en de aankoop van een brace gaat het al heel veel beter, dank u. Hetzelfde laat zich niet zeggen over mijn uithouding: die is er niet meer, verdampt tijdens de vele rustperiodes de afgelopen maanden.

De toekomst belooft beterschap. Sinds enkele weken zoek ik een nieuw ritme. Om de twee à drie dagen probeer ik een klein tot een groot uur te joggen in de bosrijke omgeving van de Via Prosperità. De brace houdt de enkel stabiel en na elke endorfine-ervaring is het nagenieten bij het uitlezen van mijn Garmin Forerunner. Tijdens het bladeren door de data (kilometers per minuut, hartslag en stapfrequenties, afstand en duur), valt mij oog op de sectie “uitrusting” en die heeft een wel heel bijzondere mededeling in petto. Volgens mijn Garmin-database bereikten mijn loopsloffen reeds vele loopsessies geleden hun maximale capaciteit en is die zelfs met meer dan de helft overschreden. Niks wijst op een eventuele samenzwering tussen Brooks en Garmin, kan ik vaststellen, want de zolen vertonen inderdaad zware slijtage.

Met de uitdrukkelijke toestemming van Mijn Groote Liefde trek ik naar de plaatselijke loopspeciaalzaak. De ervaringsdeskundige verkoper inspecteert de schoenen, de zolen en de schoenmaat, en vraagt of ik tevreden ben over het model. Na mijn uitvoerige “JA” besluit hij: “Dan stel ik voor dat je de nieuwste versie ervan eens probeert.” De man verdwijnt in het magazijn en komt terug met één doos. De Brooks Glycerin GTS 19 Heren-schoenen zitten als gegoten.

Ik heb problemen met mijn rechter enkel,” zegt ik tijdens het uittrekken mijn nieuwe sloefen , en verduidelijk meteen: “Ik heb die een paar keer omgeslagen. Heb je toevallig ook braces, want ik ben niet echt tevreden van mijn huidige.

De man kijkt mij aan alsof ik hem net een onvergeeflijke vloek in het gezicht heb gespuwd: “Nee. Ik ben daar tegen. Ik verkoop dat ook niet. Als je last hebt van zwakke enkels, moet je dat wegwerken met kiné-oefeningen, niet met een steunband. Een brace geeft een vals gevoel van veiligheid en verzwakt je enkel nog meer.

Dat van dat vals gevoel snap ik wel,” verdedig ik mij. “Wat als ik enkel tijdens trials en boslopen mijn brace draag, en op vlakke ondergrond zonder loop?” Een instemmend geknik is mijn deel.

’s Avonds doe ik mijn verhaal en Mijn Groote Liefde weet meteen waar het op staat: “We moeten die nieuwe schoenen gaan inlopen.” Zonder de minste ruimte voor tegenspraak plant zij een gezamenlijke draf op de Finse Piste in het nabijgelegen Sport Vlaanderen Brugge (“Bloso” is de volksmond). Mijn belofte aan de sportschoenhandelaar indachtig, laat ik de brace achterwege.

Van bij de eerste looppassen voel ik duidelijk het verschil met mijn vorig schoeisel: ik lijk wel te zweven. Mijn Groote Liefde peilt naar mijn ervaring en voegt er zonder een antwoord af te wachten aan toe dat zij achter mij zal proberen te lopen: “Je loopt trager dan ik, en ik wil niet dat je je forceert om bij mij te blijven.” Het pro forma protesteren laat ik al langer achterwege.

De eerste twee kilometers, de aanloop naar Bloso en het eerste rondje op de Finse Piste, kan ik enkel maar denken aan mijn enkel. En het feit dat ik geen brace draag. Nauwlettend speur ik mijn looplijn af op zoek naar verraderlijke bulten en putten. Bij aanvang van de derde kilometer verandert dit, en eisen mijn pijnlijke beenspieren en mijn gierende ademhaling al mijn aandacht op. Vooral de 666 meter naar het nemen van de enige, zij het venijnige helling in het parcours voelen hels aan. Mijn Groote Liefde tatert er op los, en merkt al snel dat ik mijn occasionele antwoorden uitstoot in spaarzame brokjes van 3 lettergrepen. Meer kan mijn asem niet aan.

Na drie rondjes vind ik het welletjes en doe ik teken dat ik huiswaarts wil. Mijn Groote Liefde volgt. Eens buiten het sportstadion voel ik mijn lichaam bijna letterlijk uit elkaar vallen. Terwijl Mijn Groote Liefde vrolijk over haar werkdag roddelt, kan ik nog amper mijn naam zeggen. Terug thuis lees ik onmiddellijk mijn sporthorloge uit. Blijkbaar heb ik niet sneller of slechter gelopen dan anders, en toch heeft de relatief korte afstand mij gesloopt. “Dat komt door al dat piekeren over je enkel,” fluistert mijn ego en misschien heeft het wel gelijk.

En toch voel ik mij bevrijd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.