IJdel

Laatst genoot de piot met volle teugen van een streepje ijdelheid.

De piot is ook maar een mens. Vandaar dat de sukkelaar geen ‘neen‘ kan zeggen tegen een gretig aanbod van een kennelijk begenadigd amateurfotograaf. Een zware verkoudheid gooit aanvankelijk roet in het eten (niemand laat zich graag vereeuwigen met een veelkleurige snottenbel van hier tot in Tokyo). Een weekje later voorzien en daags na een uitgebreid barbierbezoek meldt de piot zich aan.

Na een heerlijk geurig espressootje volgt de piot de man naar diens werkkamer waarvan een deel is opgetuigd met statieven, lichtstrooiers, flitsers en de typisch witte studio-achtergrond. Het professioneel materiaal doodt het laatste greintje twijfel: hier is een man aan werk die weet waarmee hij bezig is. Als een volleerd dirigent schikt de fotograaf de set naar zijn goesting. Alleen de baton ontbreekt.

Het is lang niet de eerste keer dat de piot de confrontatie aangaat met een reflextoestel in het bijzijn van kundig opgestelde studiolampen en reflectoren. Dat belet hem niet om bij de regie te peilen naar eventueel verwachtingen en wensen. De aanwijzingen zijn summier en blijven dat tijdens de volledige sessie: “Gewoon relaxen. Ontspan je.

De piot kent de drill en begint met zijn routine. Tussen twee sluiterklikken door stuurt hij zijn pose minimaal bij. “Ja,” klinkt het enthousiast vanachter de camera, “Verander van houding. Relax. Beweeg heel traag.

Een beetje zoals een luiaard.” antwoordt de piot en countert onmiddellijk het verbaasd gezicht aan de overkant: “Ik bedoel dat beest dat aan takken hangt…“. Er weerklinkt gelach, want beiden weten dat poseren geen lanterfanten is. Ondanks de importante directieve te relaxen en te ontspannen, is figureren voor de camera alles behalve een deugddoende verpozing, tenminste: als je het goed wil doen.

Na ruim een uur, 6 verschillende settings en 225 klikken (test, mislukt en voor echt door elkaar) vindt de fotograaf het welletjes. Op uitnodiging mag de piot plaats nemen op de heilige stoel om op een groot scherm door de opnames te bladeren. De foto’s die hij leuk vindt, mag hij aanstippen. Amper 20 kiekjes ver weet hij het wel: het is onmogelijk om die opdracht binnen een aanvaardbare tijdspanne af te werken. Daarom besluit hij zich te concentreren op die reeksen die hem het meest aanspreken, en daaruit de mooiste shots te kiezen.

Een pittige koffietje bezegelt het werk. Tijdens het afsluitend keuvelen ontspruit een nieuw voornemen. De piot zal eerstdaags terugkeren met zijn Milwaukee Vibrator voor een dubbele fotosessie: eentje met zijn lieveling in de weelderige tuin gevolgd door studiowerk met aandacht voor het motard-leder.

Twee dagen later signaleert WeTransfer de beloofde selectie portretten. De lichtbeelden in kleur en zwart-wit zijn stuk voor stuk nog schoner dan de herinnering aan de fotosessie. “Dat komt omdat gij goe’ pakt op papier,” poneert Mijn Groote Liefde.

De piot verslikt zich in zijn koffie en uit zijn twijfels: “Dat is niet mijn verdienste. Dat is het de artistieke hand aan de camera.

Hoe ijdel hij ook is, de piot weigert lof voor het werk en de kunde van een ander.

© Marc Sierens fotografie

Een gedachte over “IJdel

  1. Pingback: Lieveling | Rik Wintein

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.