Putrijden

Laatst had de piot het dubieuze genoegen in de wagen passagier te zijn van Mijn Groote Liefde.

Aficionado’s hebben aan bovenstaande inleiding genoeg om haarscherp in te schatten waar dit verhaaltje heen gaat. En wat ongeveer de aard is van de martelingen die de piot te wachten staan.

De vierde aanvalsgolf van het vileine virus inspireert de gezagvoerders van De Factorij willens nillens tot een aangepaste dienstregeling. Met het oog op het beperken van de dagelijkse bezetting tot 4 werkkrachten, krijgt het personeel dat 5/5 presteert de mogelijkheid om één dag in de week thuis te werken. Mijn Groote Liefde kiest om allerlei redenen om zichzelf op maandag het tête-à-tête-contact met haar klantjes te ontzeggen. Ainsi soit-il

Een vergeten headset noopt Mijn Groote Liefde op zaterdag tot een niet voorziene forens naar De Factorij. Uiteraard heeft zij daarbij een strategie klaar dat het algemeen welzijn van de Via Prosperità en zijn bewoners ten goede komt.

Het plan is simpel. Magnifieke Marcel en de piot vergezellen Mijn Groote Liefde in de wagen tot ergens halverwege. Ter hoogte van het befaamde bosdomein Ryckevelde stijgen zij uit en trekken te voet door bossen en velden terug naar de Via Prosperità. De voorzichtige suggestie van de piot om halt te houden ter hoogte van de oprijlaan naar het kasteel, torpedeert Mijn Groote Liefde onmiddellijk: “Dat is een kasseiweg en daar rij ik niet graag over. Veel te schokkerig en ambetant.” De piot buigt nederig het hoofd.

Zonder verdere poespas neemt Mijn Groote Liefde een eerdere afslag en maakt aanstalten om door te rijden tot aan de bosrand. Bij het verlaten van de rijksweg presenteert de straat nog een vrij egaal en redelijk onbeschadigd wegdek. Plots eindigt het asfalt in een onverharde weg. Nu is het geen geheim dat Mijn Groote Liefde graag de meest elementaire verkeersregels respecteert, dus buiten de bebouwde kom streeft zij steeds naar de maximaal toegestane snelheid. Ook op een bosweg. De opdoemende forse putten in de zandwegel hinderen dit streven geenszins.

Na een paar rake klappen raapt de piot alle resterende moed bijeen en verklapt luidkeels een trucje dat hij leerde in de oertijd aan het stuur van een legerjeep. “Heu… Je remt beter niet voor en in een put. Dat maakt het schokken alleen maar erger.” De uitleg komt er in horten en stoten uit, niet omwille van de schrik, wel omdat een paar diepe kuilen de ophanging van de wagen tot het uiterste testen.

Ha, dat wist ik niet,” overschreeuwt Mijn Groote Liefde het luide kreunen van de wagen. Dat is te merken, denkt de piot en hij zwijgt zedig.

Op het einde van de pothole-alley slipt de wagen net voor een rijtje paaltjes een geïmproviseerde parking op en komt tot stilstand. Opgelucht stapt de piot uit. Magnifieke Marcel ook, zij het om andere redenen: hij ruikt het bos en weet een forse wandeling in het verschiet. In een gordijn van opspattend slijkwater snelt Mijn Groote Liefde verder richting De Factorij.

De stilte valt. Wat blijft is het zacht getik van de regen op het dichte bladerendek. Na amper honderd meter stappen voelt de piot zijn hartslag merkbaar verlagen tot een redelijk niveau. Dank zij de Zen-zwangere omgeving, maakt hij zichzelf wijs.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.