Kerstmarkt

Laatst bracht Rossini redding.

Ook midden december is het doorgaans heerlijk toeven in het paradijs genaamd Estelle. Zo ook nu weer. In de voormiddag tijdens het monteren van een nieuwe satellietschotel onder een blauwe hemel, duwt een aanwakkerde wind mij bijna van het dak. De succesvolle installatie verdient een apero en die presenteert zich op het terras waar de thermometer vlotjes een aangename 20°C haalt. In de loop van de namiddag blaast de mistral alle resterende warmte weg. De temperatuur neemt een ijskoude duik

Het gemeenteblad belooft die avond van 15h tot 22h een gezellige kerstmarkt, en daar heeft het gezelschap wel oren naar. De duisternis is reeds gevallen als ik in het gezelschap van Faffy het gemeentepleintje opstap. Zoals de meeste avonden staat aan de kant van de weg een foodtruck, pizza ditmaal. Het is zaterdag dus onder het gemeentehuis zoekt een drietal sobere kraampjes kopers voor vleeswaren, gebakken kip en andere lekkernijen “du terroir“. Op de parking voor de gemeentelijke feestzaal en de bar-tabac zijn aan weerzijden partytenten opgezet, de Kerstmarkt dus. De grootste in de verste hoek geeft naast een paar uitstallingen ook onderdak aan een orkestje (een sobere drum, een banjo, twee saxofoons, een accordeon en twee klarinetten).

In afwachting dat de muzikanten zich op gang trekken, inspecteren wij de spulletjes die over de verschillende tafels zijn uitgestald. Achter een reeks aardige macramé-werkjes probeert een puber zichzelf onzichtbaar te maken. Een oudere vrouw komt hem aflossen en vraagt of hij al veel verkocht heeft. De jongen schudt het hoofd. Daarnaast lonkt een batterij essentiële oliën naar potentiële kopers, en volgens een bordje biedt de verkoper ook thuismassages aan. Wat verder doen rekken met schijnbaar zorgvuldig geselecteerd textiel, hun best om mensen met een aparte smaak te verleiden.

Aan de overzijde van het pleintje staat een tent van een wijnhandelaar eenzaam te wezen. In het kraampje rechts daarvan staat het oudercomité van de plaatselijke school paraat. Ten voordele van hun werking verkopen zij koekjes, muffins en (niet onbelangrijk) warme wijn. Blijkbaar lusten de vrijwilligers dat laatste wel, want het is een vrolijke bende. Hun aanstekelijk en warm enthousiasme sloopt onze argwaan en we kunnen geen “neen” zeggen. De voortreffelijkheid van de brownies en de chocolate chip cookies compenseert niet voor het drankje. Dit is in de verste verte geen Gluhwein. Op zijn best is dit opgewarmde sangria met wat extra suikerklontjes. Of zoals de gastvrouw in het restaurant later specifieert: “Du vin chaud provençale.” De drinkbekers zijn ecologisch verantwoord en komen met een redelijk fors statiegeld. Stiekem wegkieperen in een vuilnisbak is op zijn beurt economisch niet verantwoord. We moeten de kelk tot de bodem ledigen.

Rond de tijd dat die wetenschap tot ons doordringt, trekt het orkest zich sloom op gang. De vrieskou en de nog lagere gevoelstemperatuur zijn hen niet gunstig gezind. De stramme vingers vinden niet meteen de juiste kleppen op de blaasinstrumenten. De banjo, de accordeon en de percussie presteren iets beter, maar ook niet meer dan dat. Bij het tweede nummer gaat het al wat beter, hoewel de rietjes van de klarinetten af en toe in een andere toonaard trillen. Daarna is het getoeter beter te verteren, behalve wanneer tijdens een solo de sax zich van nummer vergist.

De kakofonie deert de jolige ouders in het kraam achter ons niet. Net zo min als het koppel dat half dansend het plein opkomt: zij in een afschuwelijk oranje kleed en dikke winterjas met nep-bont, hij met onder zijn opzichtige Stetson een lange oranje sjaal. Even lijkt het alsof meneer en mevrouw een polonaise gaan inzetten, maar zodra ze zien dat zij als enigen dit soort jolijt ambiëren, blijven zij ter plaatse huppelen. Niemand praat met hen, ook niet de ondertussen zachtgekookte vertegenwoordigers van het oudercomité.

De warme sangria smaakt steenkoud en ik voel mijn bottines vastvriezen aan de grond. Aan de andere kant van het plein lonkt het gereserveerd restauranttafeltje. De Filet de Boeuf façon Rossini doet de bijtende vorst probleemloos vergeten.


https://www.restaurant-leslavandes.fr/

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.