Hoopgevend

Laatst was de piot aangenaam verrast.

Het is zaterdag. De Via Prosperità kent een late start. Mijn Groote Liefde en de piot teren op het vertier en plezier van de vorige avond met dank aan het concert van Le Noise. Tijdens de brunch brengt Mijn Groote Liefde bij wijze van prettige herinnering haar eigenzinnige versie van het slotnummer ten gehore, de Neil Young-klassieker Keep on rocking in the free world. De piot sluit de oren en denkt aan het schoon t-shirt, de forse scheut nostalgische sentiment en de ferme goesting naar meer die hij overhoudt aan deze waanzinnig plezante soirée.

Tegen dan vindt Magnifieke Marcel dat het welletjes is geweest. Steeds ostentatiever stoot hij met de snoet tegen zijn wandelharnas en kijkt vervolgens zijn voetvolk jankend van verlangen aan. De piot geeft toe. Na het aanlijnen van Magnifieke Marcel en de bevoorrading met de nodige poepzakjes, bedelt de hondenwandelaar van dienst bij Mijn Groote Liefde om een grote plastiek tas. De laatste tijd verpest zwerfvuil voor hem menig boswandeling en vaak is een poepzakje lang niet groot genoeg om opgeraapte blikjes, snoepzakjes en andere rommel weg te proppen.

Aan de ingang van Foreest Fethem houdt de piot halt. Van een vorige passage herinnert hij zich in het gras naast het olifantenpad een paar weggegooide bierblikjes. Ze zijn verdwenen. Verwonderd richt hij zijn aandacht vervolgens op de nabije, populaire lunchplek. Tussen de gefatsoeneerde boomstammen schuilen vaak folies en lege wegwerpschaaltjes, afgetopt met flessen, blikjes en de occasionele ijsbeker. Ditmaal rest hem enkel verbazing: de plek is redelijk zuiver. En het doet hem deugd.

De piot maakt er een regel van om bij elke wandeling minstens 3 stukken zwerfvuil te bergen, meer als er voldoende vuilnisbakken voorhanden zijn. Heel af en toe wapent hij zich met een grotere plastiekzak om meer te kunnen oprapen. Een enkele keer neemt hij zelfs een restafvalzak mee om een uitpuilende vuilnisbak te verlichten. Voor de piot is het een simpel gegeven: het is een uiting van respect voor mens en natuur. Het verdwenen zwerfvuil staaft zijn vermoeden dat ook anderen zo’n visie hebben. Die vaststelling verwarmt zijn hart en sust de stormen in zijn hoofd.

Uiteindelijk vindt het spiedend oog van de piot dieper in het bos nog wat rommel, waaronder een perfect ogende bewaardoos (op een bedje van plastiek bestek). Dat is dubbel triest: wie wil nu duurzaam bedoelde spulletjes weggooien als is het waardeloze rommel. Daar kan het bijgespijkerd boerenverstand van de piot niet bij.

Ook al is er de suggestie en de verwachting op beter en mooier, hoop is en blijft een teer plantje dat alle kansen verdient.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.