Cut & Shave

Laatst zag de piot zich geconfronteerd met een tondeuse, een schaar en een scheermes.

Het is alweer een tijdje geleden dat de piot zich kon neervlijen in een kappersstoel en het is eraan te zien. Een knipbeurt is geen overbodige luxe, vindt Mijn Groote Liefde die geen gelegenheid onbenut laat om dit te benadrukken. De piot ziet het allemaal net iets anders. Wat langer hoofdhaar lijkt hem wel een eerbare compensatie voor het uitdunnen van zijn scalp en het wijken van zijn haarlijn, al wil hij het niet zo extreem uithangen als zijn vage Teutoonse motorkennis dat doet. Geen potsierlijk staartje voor hem. Ook een weelderige begroeiing van kaken, kin en bovenlip is voor de piot prima. Mijn Groote Liefde vindt het gruwelijk en noemt hem met toenemende frequentie een clochard.

Dat de piot die dag toch naar de Zilverschaar trekt, heeft alles te maken met een pijnlijke gebeurtenis tijdens het ontbijt. Zoals gebruikelijk wacht de piot gezeten aan de gedekte keukentafel op de blijde intrede van Mijn Groote Liefde. Sierlijk getooid in een onesie met daarbovenop een oversized kamerjas schrijdt zij de leefruimte binnen. Na een tedere ochtendkus op het voorhoofd van de piot, haalt zij met een veelzeggende blik de handen door zijn coiffure. “Het is al lang hé,” valt zij in herhaling. De piot zwijgt en haalt de schouders op.

Terwijl Mijn Groote Liefde zuchtend de klaarliggende voedingssupplementen tot zich neemt, geniet de piot van zijn zorgvuldig besmeerde toast. Plots voelt hij een scherpe, trekkende pijn aan de rechter mondhoek. Ditmaal is het geen dentaal probleem, integendeel. De sukkel heeft domweg op zijn eigen snorharen gebeten. Alsof er niks gebeurd is, werkt hij de rest van het ontbijt af.

Op het einde van het ochtendmaal rapporteert de Piot zo nonchalant mogelijk zijn intenties: “Weet je wat? Ik ga deze voormiddag niet joggen. Ik ga naar de barbier.” Een zuinig applaus en een tweede ochtendkus, ditmaal op de mond, zijn z’n deel.

In de Barbershop is het relatief rustig. Opnieuw streamt de tv een online-radio met berbermuziek. Uitbater Abdullah is er niet, maar één van zijn luitenanten wel. De piot krijgt prompt een warm drankje aangeboden en kiest voor thee, hopend op een kundig geserveerd Arabisch brouwsel. In de plaats daarvan krijgt hij een theezakje in een kartonnen beker heet water. Bij het voorzichtig proeven smelt zijn aanvankelijke teleurstelling. De piot kent het merk niet, het is wel heel lekkere English Breakfast Tea.

Veel tijd om te filosoferen is de piot niet gegund. Daar wenkt de Libanees wiens naam de piot maar niet kan onthouden. Enkel de sterke gelijkenis met wijlen de Tuinier treft hem keer op keer. De overvriendelijke Arabier duwt de piot in de kappersstoel en excuseert zich gelijk in geradbraakt Engels dat hij allereerst op straat een dringend telefoontje moet plegen. Eigenlijk wil de man zich in de buitenlucht overgeven aan zijn nicotineverslaving, weet de piot en hij sluit de ogen. De muziek is betoverend, de thee is lekker en zo dadelijk zullen vaardig handen hem met tondeuse, schaar en scheermes in vervoering brengen.

Het kan de piot allemaal geen lor schelen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.