Groet

Laatst zat de piot op een bevoorrechte plaats om begroetingen te observeren.

Aficionado’s weten het: in zijn vrije tijd en met toestemming van de almachtige RVA, vindt de piot voldoening als vrijwilliger bij het huisvandeMens. Schrijven en uitspreken van Vrijzinnig Humanistische Plechtigheden – vooral en bij voorkeur huwelijksceremoniën – is zijn grote vreugde. Momenteel staat de teller op 3 en zit er reeds eentje in de legendarische pipeline. Tijdens een van zijn wekelijkse “vlinderdagen” overvalt een telefoontje de piot met de vraag of hij enkele dagen later een Afscheidsplechtigheid (AP voor de insiders, in tegenstelling tot HP) kan uitspreken. Schrijven hoeft niet, enkel de tekst voordragen. Erg lang moet de piot niet nadenken: natuurlijk wil hij een AP op zich nemen, en niet enkel om een knellend planningsprobleem van “het huis” weg te werken.

Zo komt het dat de piot die vrijdag met een vleugje zenuwen in de aula van de plaatselijke begrafenisondernemer staat. Niet het vooruitzicht om voor mensen te spreken veroorzaakt de spanning, want daarmee heeft hij reeds voldoende ervaring. Dat hem een eerste afscheidsceremonie wacht, is al evenmin een probleem. Ook het feit dat de tekst niet van zijn hand is, deert hem niet. De grote boeman is het profiel van de overledene. Afgaande op het overlijdensbericht mag de piot zich naast familie, vrienden en buren, ook verwachten aan (ex-)mariniers en logebroeders. Dat laatste is feitelijk een certitude, want een vertegenwoordiger van La Flandre zal tijdens de plechtigheid het woord nemen. Net voor aanvang komt de neef van de overledene nog zijn steentje bijdragen. Hij is de vertegenwoordiger van de familie en heeft zich ingelaten met de praktische kant van het afscheid. Uit een draagtas diept hij een ceremoniële schort, een paar fijn geborduurde witte handschoenen en een zeemacht-kepie op en stalt die rond de piëdestal waarop de urne rust.

Op het einde van de Afscheidsplechtigheid groet de piot samen met de ceremoniemeester (een aangename jonge dame die ook de regie van de projecties en de muziekfragmenten voor haar rekening neemt) de urne. Daarna positioneert hij zich discreet en aanschouwt de laatste groet die de aanwezigen brengen.

Eerst komt de familie. Voor de urne buigt iedereen het hoofd, sommigen tikken met de hand op het deksel van de lijkbus. De piot snapt de ingeving: veel dichter bij een laatste keer aanraken van hun geliefde komen ze niet meer. Dit is het laatste fysieke contact, of wat daarvoor moet doorgaan. Op zich is dit het aanvaarden van de definitieve aard van het afscheid. De neef van de overledene voegt daar nog een gebaar aan toe. Gedurende enige seconden legt hij de hand op het hart om vervolgens met gestrekte vingers een lichte zwaaibeweging te maken. Ook andere mannen brengen dit saluut. Wanneer de spreker van La Flandre voor de urne staat, weet de piot het wel zeker: dit zijn vrijmetselaars die hun logebroeder een laatste groet brengen. Ook een handvol kranige grijsaards verbergen herkomst niet: fier en beslist salueren zij in het aanschijn van de urne.

Toch zijn er twee begroetingen die de piot van slag brengen.

Een oudere dame gedraagt zich als een nieuwsgierig aagje, zonder enig spoor van gêne. De piot kan zich niet van de indruk ontdoen dat dit haar eerste vrijzinnig humanistische plechtigheid is. Als zij aan de beurt is, zet zij duidelijk een stapje dichterbij en inspecteert zonder schroom de uitgestalde attributen. Vooral het groen en gele schortje trekt haar aandacht.

Helemaal anders vergaat het bij een heer van middelbare leeftijd, wiens kostuum beter verzorgd is dan de drager. Met een eerder bruuske knik groet hij de urne. Daarop recht hij het hoofd en maakt met de rechter wijsvinger een snelle snijbeweging over de keel. Daarop beent hij fluks de aula uit. De piot is even de kluts kwijt en kijkt de vertegenwoordiger van La Flandre aan. Het stoïcijns gezicht van de logebroeder verklapt enkel dat ook hij dit optreden zag, maar verder kan de piot met de beste wil van de wereld geen emotie lezen.

Op de terugweg naar de Via Prosperità ziet een stappende piot opnieuw de “keel“-man. Ook op de fiets gedraagt de kerel zich vreemd en energiek, als lijkt hij familie van de befaamde Gilles de la Tourette. De piot haalt de schouders op en denkt er niet verder over na. Dat is het niet waard. Op een begrafenis hoort iedereen zijn eigen afscheidsgroet te brengen, zoals het hem of haar het best past. Dat hoort bij het aanvaarden van een overlijden en het eren van het leven vóór de dood. Punt.

Al vindt de piot de ceremoniële groet van de logebroeders wel heel erg mooi en pakkend.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.