Bevrijding

Laatst worstelde de piot andermaal met het verkeer en vond vrede.

Het is een heel speciale dag. Of beter: een gewone dag met een speciaal randje. De hele ochtend staat in het teken van het volstouwen van de auto, terwijl Mijn Groote Liefde de Via Prosperità op orde zet. Terwijl de wasmachine een laatste mand schoon klutst en de droogkast er een finale zwier tegenaan gooit, pakt zij voor Magnifieke Marcel en zichzelf de broodnodige zaken in om 4 dagen en 3 nachten te overleven in het verre Limburg. En de piot mag mee.

Rond de middag is het zover: het legioen zoekt de dichtstbijzijnde autosnelweg op. De gps probeer mij te verleiden via Anvers te rijden, maar daar heb ik geen oren naar. Dat heeft niks te maken met mijn eventuele aversie voor Sinjoren (veel geruchten maar geen echte bewijzen) of een degout voor de Führer die daar de plak zwaait (geen geruchten en veel bewijzen), integendeel. De radio suggereert verkeershinder wegens eens ongeval aan de beruchte Schelde-ondersteek. Dus is de beslissing snel gemaakt en gaat de colonne richting Broekzele.

Het eerste deel van het traject ken ik beter dan mijn lief is. In mijn hoofd doemen herinneringen op aan het dagelijkse woon-werkverkeer in een vorige leven. Deze toentertijd dagelijkse bron van verrassingen en andere ergernissen in het verkeer, om nog te zwijgen van de eeuwige latente spook van verlammende files, ben ik heel af en toe vergeten, alhoewel niet helemaal. Daar zorgen dagen en uitstapjes als deze voor. Het idee dat er weinig veranderd is, ligt rap aan scherven. Hoewel het net na de middag is, lijkt het verkeer op dat van een doordeweekse, normale ochtendspits destijds.

De tocht naar het vakantiehuisje zou minstens 2 uur duren en de klassieke knelpunten moeten zich nog aandienen. Daarom besluit ik het aantal gevaarlijke taferelen en andere verkeersovertredingen te turven. Het is een tijdverdrijf dat mij niet vreemd is. Veel sneller dan verwacht tel ik te weinig vingers en tenen om alle hachelijke toestanden bij te houden. Meer dan eens schrikt Mijn Groote Liefde van mijn gesis als reactie op potentiële (levens-)gevaarlijke situaties. Alles wijst er op dat een bepaald soort automobilisten in die paar jaren tijd onnoemelijk veel harder, venijniger en brutaler is geworden. Dat besef smaakt vies in de mond en haakt zich vast in mijn hersenen.

Wanneer de expeditie de Broekzeelse periferique bereikt, struikelt ik over nog een ander fenomeen. Zoals gezegd is dit traject mijn dagelijkse, doorgaans probleemloze navette uit het eerder aangehaalde vorig leven. Vandaag komt de rit over als een marteling van het uurwerk. Onmiskenbaar lijkt de tocht vele keren langer in tijd en in afstand dan destijds. Mijn verbeelding schiet te kort om zo’n nutteloze tijdsbesteding normaal te vinden.

De perceptie van dit alles blijft inbeuken op mijn brein. Lichte hoofdpijn is mijn deel.

Eenmaal in het vakantiehuisje tuimelt Mijn Groote Liefde na het avondeten liggend op de sofa in de armen van Morpheus. Dat schept ruimte tot reflectie, die ik maar al te graag benut. Tegen dat een zachte kreun gevolgd door een diepe zucht een eind maakt aan het spinnen, ligt een voorlopige conclusie op tafel: de breuk met mijn vorig leven staat gelijk aan een nieuwe invulling van het concept van tijd en ruimte. En daar voel ik mij goed bij.

Het voelt aan als een bevrijding. Peace.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.