Chaos

Laatst had de piot een vervelende kriebel.

Het is ongelooflijk fascinerend jaar geweest en daarmee bedoel ik vooral op persoonlijk vlak. Begrijp me alsjeblieft niet verkeerd: de gruwelijke oorlog in Oekraïne (Доброго ранку. Бажаю тобі тепла і любові.) en de bijhorende wurgende weerslag op ons dagelijks leven, het groeiend extremistisch nationalisme in eigen land en het idem-dito fundamentalisme van Trump, Poetin en aanverwanten, en natuurlijk het rustig voortkabbelend verkwanselen van de planeet Aarde, zijn allemaal waarachtig belangrijk. Toch zijn vooral enkele kleine persoonlijke gebeurtenissen boeiende lichtsprankels in een uitdijende duisternis.

Deze historie begint bij Platform 9 3/4. De voorbije weken ligt dat zalige plekje onder de spreekwoordelijke dakpannen er nogal eenzaam en verlaten bij. Dat komt gedeeltelijk omdat het onverwarmd schrijvershok niet bestand is tegen kelderende buitentemperaturen. Een verhuis van de laptop naar keuken of woonkamer is om tal van redenen – waarover ik niet wil uitwijden – niet aan de orde.

Het desolate karakter van die zolderkamer heeft meer te maken met een aantal gebeurtenissen voor, tijdens en na de zomer, die een bijzonder cachet geven aan mijn verder geruisloos bestaan. Een leuke opeenvolging van interim-contracten bij een gekend bedrijf in motorkledij en -accessoires, biedt de Via Prosperità wat meer financiële ademruimte en ontneemt mij tegelijk de mogelijkheid tot zwerftochten met de Milwaukee Vibrator en een dagelijks voor privé-doeleinden tokkelen op een toetsenbord. Ook het vrijwilligerswerk voor het huisvandeMens schakelt naar een hogere versnelling. Nu het Corona-virus is teruggedrongen tot een chronische Covid-epidemie, kan en mag het weer: trouwen in het aanschijn van familie, vrienden en kennissen, en in groep afscheid nemen van een dierbare overledene. Hierdoor ontbreekt het mij voor eigen schrijfsels vaak aan energie en tijd, voorwaar twee essentiële pijlers onder creatieve ambities. De derde poot houdt stevig stand: de goesting is nooit weggeweest.

De komende maanden beloven rust, tenminste op “professioneel” gebied. Mijn hoofd barst (gelukkig figuurlijk) van allerlei ideeën. Naast een handvol aanzetjes voor vertelsels als deze, bedelen ook drie grotere verhalen om de nodige aandacht, terwijl een aantal nieuwe inzichten om de hoek komen piepen. Het aanblik van dit slagveld op mijn virtuele tafel, jaagt een schichtige trilling door geheel mijn lijf en leden. De tinteling lijkt zich te concentreren in mijn middenrif. Het is tegelijk een opwindend en knagend sensatie.

Plotseling besef ik wat dat gevoel is. Het is de kristallisatie van mijn grootste bezorgdheid: “Hoe schep ik orde in mijn brein?”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.