Trollenhaat

Laatst kreeg de piot andermaal een portie Trollenhaat op zijn teljoor.

Zoals zo vaak met dit soort voorvallen, begint het allemaal bijzonder onschuldig. Een niet-zo-oppervlakkige kennis die spreekwoordelijk bij mij om de hoek woont, deelt op het Smoelenboek een magazinebijdrage. Dat is geen unicum. Doorgaans benader ik zijn posts met het nodige sceptisisme. Dat heeft voor een groot deel te maken met de présence van de man in kwestie.

Monsieur Baton is een in se grappige man boordevol energie. Met de geestdrift van een stijlvolle epicurist gooit hij zich op een breed scala van interesses, van muziek over gastronomie tot fotografie. Met een grote liefde voor vrijheid, individualisme en respect (hoewel: geen respect voor de respectlozen) schopt hij een geweten. Af en toe schiet de man in al zijn enthousiasme deftig door en landt hij op plekken en standpunten waar ik op zijn minst menig vraagteken bij plaats. Ik ben het niet altijd met hem eens, maar het is hem gegund. De man doet me denken aan een puberale humanist, en daarvan zijn er veel te weinig in deze wereld.

Ditmaal deelt Monsieur Baton op zijn FB-pagina een aardig artikel waarin de auteur vaststelt dat het jaarsalaris van een omhoog geschopte profvoetballer ruimschoots volstaat om een doorsnee symfonisch orkest een jaar lang wijze wijsjes te laten fiedelen. Tot mijn verbazing vinden sommige volgers dat maar niks. In een opmerking lees ik hoe voetbal de maatschappij niks kost, terwijl alle culturo’s in vergelijking parasieten zijn. Al zegt die commentaarschrijver dat niet letterlijk, het is wel dàt wat hij bedoelt.

Bij zoveel onrecht en onwaarheid steigert mijn hart. Omdat ik de bui voel hangen, hou ik mijn reactie heel kort en zakelijk. Mijn boodschap luidt dat het rijkelijk subsidiëren van kunst en cultuur geen probleem zou zijn, indien profvoetballers net als hardwerkende burgers sociale bijdragen zouden betalen. Een faire belasting op spelerslonen kan een passende subsidiëring van kunst en cultuur financieren. Dat elke hooligan-gevoelige wedstrijd voor de maatschappij neerkomt op een heftige meerkost inzake ordehandhaving, vermeld ik gemakshalve niet. Dit soort waarheden duwt dergelijke kerels voorbij opstandig zijn.

De bagger komt er sneller aan dan verwacht. In een lang exposé dat vlotjes mijn standpunt negeert gooit de kerel allerlei zaken op een hoopje en strooit van begin tot einde kwistig rond met halve en hele scheldwoorden. Op een bepaald ogenblik kotst hij ook zijn mening over het lopende WK voetbal uit: “Ik hoopt dat Argentinië het haalt, en niet die bende Afrikanen of Marokkanen.” Met dat laatste bedoelt hij “Frankrijk of Marokko“. Je voelt dat het hem veel moeite kost om het N-woord niet te gebruiken. Elke letter is doordrongen van xenofobie. Elk woord parelt van rechts-extremisme. Zoals zoveel keer eerder haal ik ook nu weer virtueel mijn schouders op en klik op de FB-knop “rapporteer“. Tegen zoveel nijd valt weinig meer te beginnen.

Soms vraag ik mij af waarom dergelijke ongeleide projectielen zoveel plezier beleven aan het oeverloos torpederen van medemensen. Waar wortelt die waanzinnige weerzin? Uiteindelijk is het een nutteloze en overbodige vraag. We weten allemaal in welke hoek we dit soort trollen moeten zoeken. Elke analyse leidt naar hetzelfde huis: een plek waar haat sterker is dat mededogen, een omgeving waar negativisme als positief wordt ervaren, een barak waar de gemeenste roeper steevast het meeste gehoor krijgt. Dat alles is gedragen door een filosofie die draait exclusiviteit, separatisme en egocentrisme.

Het is triest.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.