Laatst ging de piot door de hel. Het was heerlijk,  confronterend en heerlijk confronterend.

Aficionado’s weten het ondertussen wel: Mijn Groote Liefde houdt van een sportieve uitdaging. Pilates, bootcamps en andere fysieke activiteiten vullen haar avonden menigmaal. Gelukkig voor hem en haar houdt ook de piot wel van wat bewegen, zolang het bij wandelen, joggen (al dan niet in het zog van Magnifieke Marcel) en trail-loopjes blijft. Andere gedeelde sportieve passies blijven voorlopig uit. Ooit trok de Via Prosperità gezamenlijk naar sessies zogenaamde ‘dynamische yoga‘ maar daar kwam om onduidelijke redenen een eind aan.

Een redelijk bizarre samenloop van omstandigheden die hier niet ter zake doet, brengt de Via Prosperità aan de startplaats van de zogenaamde ‘Trail du Gres‘, een sportief evenement in Saint-Etienne-du-Grès. Uit de diverse opties is gekozen voor ‘Les Crêtes‘, een 14 kilometer lange trail-run doorheen de aangrenzende Les Alpilles, een bergketen van geringe hoogte, die romantici graag zien als een uitloper van de nabij gelegen Luberon en zelfs de majestueuze Mont Ventoux. De initiatiefnemers beloven een pittig parcours, prachtige verzichten en heel veel natuurschoon.

Vooraf spreken Mijn Groote Liefde en de piot af om elk hun eigen tempo te lopen. De eerste belooft wel zo lang mogelijk te wachten om haar eigen tred op te nemen en bijgevolg de sukkelaar genadeloos achter te laten enerzijds, en anderzijds om op hem te wachten aan de aankomst, ook als dat een halve dag zou duren.

Zoals gevraagd heeft de Via Prosperità zich vooraf ingeschreven en vervolgens in dezelfde beweging het noodzakelijk medisch paspoort online aangemaakt en betaald. Een snelle controle op internet daags voordien toont dat alle paperassen in orde zijn (iets wat erg belangrijk is in Le Midi). Op hun gekozen afstand zijn 473 gegadigden aangemeld. De leeftijdscategorie van de piot telt zeven deelnemers, die van Mijn Groote Liefde vijf.

De dame die de borstnummers uitdeelt kirt opgelaten: ‘Je hebt het laatste borstnummer. Misschien ga je eerste eindigen.‘ ‘Dat zou me verwonderen. Ik denk eerder het omgekeerde,‘ antwoordt de piot, maar dan allemaal in het Frans. De vrouw lacht zoals alleen Provençaalse meisjes van 42 jaar en ouder dat kunnen. In haar costume Arlesienne is ze ongetwijfeld op haar mooist. De sukkelaar ziet het zo voor zich.

Naar goede Provençaalse gewoonte klinkt het startschot van de trail-run een dik kwartier te laat. Onmiddellijk brengt een vals plat de deelnemers een handvol meters hoger. Twee bochten later wacht hen een halve Paterberg. Iets verder – rond de eerste kilometer – duikt het parcours via een privéweg de natuur in en kan de piot Mijn Groote Liefde niet meer bijhouden. Het zal tot aan de laatste twee kilometer duren voordat de piot opnieuw asfalt onder de trailschoenen voelt. En zijn drill-instructeur terug ziet.

De organisatoren hebben geen woord gelogen. Het parcours volgt wandelwegen waarop enkel de krachtigste vierwielvehikels van boswachters en aanverwanten zich wagen. De paden slingeren zich door, tussen en vooral over de vele heuvelruggen. Zelfs de veel te schaarse en veel te korte afdalingen voelen aan als verdoken hellingen. Steeds vaker moet de piot overschakelen op wandelen om heelhuids de top van een heuvelrug of rotskam te halen.

Aan kilometer zeven is een bevoorrading aangekondigd en die is meer dan welkom. Hoewel. De beloofde tafels met water, frisdrank en versnaperingen zijn helaas opgesteld aan het einde van een pittige helling. Het bord aan de voet ervan zegt het allemaal: ‘The Wall‘. De weg naar de top lijkt honderd meter lang, maar voelt veel langer aan. Elke stap is hijst de beklimmer een halve meter hoger. De zwoegende piot weet zeker dat elke deelnemer hier stappend naar boven gaat.

Ook de tweede ‘ravito‘ komt voor de piot geen hectometer te vroeg. Het waterreservoir van zijn trailrugzak is zo goed als leeg. ‘Vanaf hier gaat alles bergaf,’ liegt de jongeman die hem rijkelijk bedient met fris mineraalwater. Ondertussen bevindt de sukkelaar zich in een deel van Les Alpilles waar hij nooit eerder was, vermoedt hij. Aan het boswachters-uitkijkpunt wat verder staan enkele leuke mensen van de civiele bescherming in de schaduw van hun ambulance. ‘Je bent er bijna. Vanaf hier is het bergaf. Het zwaarste is achter de rug.‘ Alleen dat laatste is niet gelogen.

Twee kilometer verder gaat het bospad over in een rudimentaire parking. De piot herkent het grint waarop Magnifieke Marcel ooit Mijn Groote Liefde plat op haar buik trok en vervolgens op smartelijke wijze meesleurde. De sukkelaar weet dat nu verharde weg volgt.

Een heel stuk verder ziet de piot een hem zeer gekend silhouet om de hoek komen. De ranke figuur, het oranje petje, het blauwe loopshirt en de fluokleurige kuitsleeves herkent hij uit de duizend. Hij wuift en na een korte aarzeling krijgt hij antwoord. Naarmate hij dichter komt, wordt zijn grootste vrees bewaarheid. Mijn Groote Liefde haalt haar smartpheun boven en begint zijn lijden te filmen. Ze begon zich te vervelen aan de aankomstlijn, zegt ze en besloot daarom hem tegemoet te lopen. Het is nog een lange en pijnlijke laatste kilometer naar de finish.

Uiteindelijk heeft de Via Prosperità de zware beproeving overleefd. De piot spreekt al onmiddellijk van een hernieuwde deelname volgend jaar, terwijl Mijn Groote Liefde een houding aanneemt die balanceert tussen afwijzing en twijfel. Nog twee dagen lang is voor haar elke stap, elke neergaande trede een ware marteling.

Mijn Groote Liefde is als 284ste geëindigd, in 1:40:30. Daarmee is zij eerste in haar leeftijdscategorie en 39ste op 57 dames-finishers. De cijfers van de piot zijn iets minder goed. Ruim een half uur na Mijn Groote Liefde gaat hij over de aankomstlijn. Uiteindelijk eindigt hij vijfde in zijn leeftijdscategorie. Als 404ste is hij tevens de laatst geregistreerde finisher. Na hem doen de organisatoren de boeken toe.