Laatst vond in de Via Prosperità het onverwachte plaats.

Mensen met scherpe zintuigen hebben het ongetwijfeld gevoeld: een gigantische schokgolf is doorheen het universum getrokken. Na deze stevige oplawaai zal de wereld nooit nog dezelfde zijn. De samenleving is een nieuw tijdperk binnengegleden. Alle betrokkenen hebben het geweten, niet in het minst de piot. En het heeft allemaal te maken met mobiliteit.

Een handvol jaren terug schafte de piot zich bij zijn pensionering een elektrische fiets aan. Niet zomaar een tweewieler met rijondersteuning, maar een zogenaamd oma-model, met achteraan een koppel flinke zijtassen en boven het voorwiel een forse bagagedrager, groot en stevig genoeg om een slof halfvolle melk te torsen. In haar gekende stijl lacht Mijn Groote Liefde smalend om deze nieuwigheid in het huishouden: ‘Elektrisch rijden en op zo’n fiets. Nu ben je wel écht bejaard.‘ Het aanbod van de piot om ook voor haar zo’n vehikel aan te kopen, resulteert in twee weken cachot.

Uiteindelijk gaat Mijn Groote Liefde overstag, zij het met heel veel tegenzin. Op haar ‘conventionele’ tweewieler rijdt zij nog steeds sneller dan de piot op zijn elektrische oma-fiets, demonstreert ze keer op keer. En ze houdt vol dat ondersteund peddelen niks voor haar is. Voor het gemak gelooft de piot haar. Hoe dan ook: op een onschuldige maandag volgt een beleidswijziging.

De kalender wijst aan dat Mijn Groote Liefde kan genieten van haar tweewekelijkse halve werkdag op maandag. Gezien het heerlijk zomers weer beslist zij ditmaal met de fiets naar La Mama te trekken voor het traditioneel kort bezoek. Veertien dagen later volgt de aankondiging dat zij hierbij voortaan de fiets van de piot zal gebruiken, wegens de meestal strakke wind langs het kanaal.

Na die dag zijn voor de piot drie dingen duidelijk. Vooreerst haalt zijn fiets maximum 25 kilometer per uur. Dat wist hij niet. Wanneer hij in het zadel zit, schommelt de snelheid tussen 15 en 20 kilometer per uur. Mijn Groote Liefde klaagt oprecht dat het trappen vanaf 25 moeilijk is, en vanaf 30 kilometer per uur heel erg zwaar. Vervolgens zegt Mijn Groote Liefde het stuur van zijn fiets te haten. Zij is een soort MTB-gidon gewoon. Door de iets meer voorovergebogen houding kan ze meer kracht op de pedalen zetten. Tot slot suggereren meerdere signalen dat ook zij zal zwichten voor het gemak van elektrisch ondersteund fietsen. ‘Misschien als ik zelf op pensioen ben. Maar dan wel liefst een echte fiets. Geen bomma-gedoe.‘ De piot durft enkel te grijnzen.

Vorige maand is het gebeurd. Tijdens een geplande onderhoudsbeurt van haar stalen ros bij haar favoriete fietshersteller (‘Hij heet Françis.’) komt het onderwerp ter sprake. Want midden volgend jaar is het ook voor Mijn Groote Liefde zover: twee maanden later dan aanvankelijk voorzien kan zij op pensioen en eindigt voor de piot de congé payé. En ze verklaart rond die periode eventueel het elektrisch fietsen te overwegen. Gevolg gevend aan haar bevel stopt Francis haar een brochure in de handen en verstrekt wat deskundige uitleg. Een van de modellen kan haar uitermate bekoren.

Amper is Mijn Groote Liefde de straat uitgereden, of zij komt op haar stappen terug. Zij kijkt de fietshersteller diep in de ogen en zegt: ‘Je mag hem bestellen.‘. Bij het aanhoren van het relaas achteraf, heeft de piot een stevige déjà-vu. Net als bij haar Milwaukee Vibrator gaat een zeer diep en lang doorwrochten denkproces de aankoop vooraf.

Enkele weken later is het zover. Haar conventionele fiets hangt als back-up aan de haak en de piot brengt Mijn Groote Liefde met de wagen naar de Factorij. Na haar noeste dagtaak krijgt zij bij Francis haar splinternieuwe matdonkerblauwe elektrische tweewieler onder haar bevallige kont.

De piot bedenkt onmiddellijk een passende naam voor de fiets, vooral geïnspireerd op de gekende rijstijl van zijn geliefde: De Blauwe Pijl.