Laatst zag de piot (andermaal) het licht.

Opnieuw vertoeft de sukkelaar op een van die plaatsen op onze planeet waar de hemel de aarde aait. Hij komt er net niet zo vaak als hij zelf zou willen. Ook nu weer is het aanpassen. Een lauwe mistral maakt er het leven onnoemelijk zwaar, al is die krachtige noordelijke wind in de nazomer niet zo bijtend hard als zijn winter-neefje.

Op de parking van de lokale supermarkt geeft de piot zijn ogen de kost. Hier meer dan elders bespioneert hij graag de voorbijgangers, in het bijzonder de dames. Telkens weer bekleedt hij de mensen met een provisoir label: toeristen, locals, twijfelgevallen. Zo steek hij nu eenmaal in elkaar.

Nog voor hij zijn schaamteloze observatie afbreekt, weet de snoepende sloeber het met stellige zekerheid: de ware pracht van al die Provençaalse schoonheden sluimert niet in esthetische hoogstandjes in de vorm van knappe gezichten, adembenemende silhouetten en de combinatie van beiden. Kledij speelt een eerder ondergeschikte rol, hoewel de lapjes stof er veel mee te maken hebben. Het is namelijk de manier waarop de dames in kwestie met het textiel op hun lichaam hun houding onderstrepen. Hun allure dobbert ergens in het midden tussen ‘ik heb zomaar wat uit mijn kast gehaald en aangetrokken’ en ‘ik hou van degelijke, mooie en functionele spullen’.

Die nonchalance, die redelijk onschuldige onverschilligheid (en toch ook weer niet), die frappante achteloosheid over hun voorkomen en uiterlijk, werkt betoverend. De piot bedenkt dat de mooiste dames schijnbaar geen moeite doen om de mooiste te zijn. Ze willen gewoon goed voor de dag komen, en de piot is hen daar enorm dankbaar voor. Precies daarom behoren zij tot de mooiste van de klas. Precies daarom zijn het koninginnen. Hun flegmatieke uitstraling is een subtiele toverspreuk waarmee zij het leven van anderen aangenaam maken, droomt de piot.

Moe gekeken gaat de sukkelaar de winkel binnen. Gelukkig biedt zijn boodschappenlijstje enig houvast.