Laatst hoorde de piot de schreeuw van een nieuw seizoen.

En plotseling is de herfst er. Bomen schudden hun bladeren af en ontbloten hun sobere wintermode, met klare lijnen als uit de houtskoolstiften van een sombere Van Gogh in de Borinage. De piot laat zich verleiden tot een wandeling, zonder Magnifieke Marcel. De ochtenddauw, of is het de regen van de voorbije nacht, zuigt zich vast in de neus van zijn tot wandelschoenen weggepromoveerde loopschoenen. De vochtigheid dringt door tot in de toppen van zijn sokken en sabbelt aan zijn tenen.

De piot mist het knisperen van gedroogde bladeren, de tot kalmte sussende symfonie bij lange wandelingen door een rouwend bos. Hij mist het rustgevend ruisen bij elke stap, als gefluisterde herinneringen aan eerdere tochten, met of zonder hond, soms met Mijn Groote Liefde, altijd met als open doel de stormen in zijn hersenen te temperen.

Met zijn hoofd vol gedachten slentert de piot tussen zomer en winter. Vele ideeën en indrukken smeken om aandacht. Te veel. De sukkelaar proef ellende in achteloos achtergelaten rotzooi, niet eens weggestopt in de reglementair verplichte vuilniszak. Monkelend monstert hij een bijenhotel. Dank zij de Nerdland-podcast weet hij dat het overigens patserig ding volkomen verkeerd georiënteerd is. Wat verder ontdekt hij een composthoop met ernaast op de vensterbank van een naastgelegen woning een vergeten bierglas. Ergens in de verte lonkt een verlaten stoel.

Waarom weet hij niet maar aan een huis houdt hij halt voor het raam. Binnen hangt een monochroom schilderij van een groepje hoog rijzende, kale bomen, voor een egaal witte achtergrond. De kunstenaar is hem onbekend en dat vindt hij niet erg. De klare penseelstreken intrigeren de piot en hij vraagt zich af hoe Van Gogh, René Magritte of Paul Delvaux dit thema zouden aangepakt hebben. Helaas heeft geen van de gevallen bladeren rondom hem boodschap aan deze gedachte. Ze blijven hun eigen verhalen schreeuwen.

Daar ergens tussenin, verlangt de piot naar zijn beste pen. En zwarte inkt.