Laatst worstelde de piot met de pen.

Het is allang geen geheim meer dat de piot graag in de weer is met pen en papier, en vervolgens met het klavier van zijn computer. De verslaving is dermate dat hij geheel vrijwillige wekelijks de spitsroeden loopt bij een zeer kundige, zeer inspirerende en zeer gewaardeerde schrijfjuf, ook al zal zij met groot afgrijzen deze laudatio trotseren. Daarom ook dat het woord ‘tantrisch‘ uit deze alinea is geschrapt. Toch kan de sukkelaar niet ontkennen dat hij de laatste tijd het zeer moeilijk heeft. Op de werktafel van Perron 9 3/4 smeken teveel fardes om zijn aandacht.

Het helpt natuurlijk niet dat hij de laatste weken verwikkeld is in een winnend gevecht met een fikse verkoudheid. Gelukkig is de infectie niet zo heftig als toen de piot na slechts een paar dagen de zo verlangde motortocht doorheen Ierland moest staken.

Nog niet zolang geleden heeft de piot zijn eindwerk van vorig schrijfschooljaar grondig herschreven en afgewerkt. Tenminste: hij denkt dat deze laatste versie er best wel mag wezen. Momenteel wacht de sukkelaar in spanning op de mening van een paar proeflezers, vooraleer hij het werk voor een tweede maal zal neerleggen bij de schrijfjuf.

Die laatste had destijds het eerste groot verhaal van de piot (heel terecht en in de juiste bewoordingen) grondig gaar geroosterd. Precies die verhaallijn heeft de piot onlangs met grote (over-)moed opnieuw ter hand genomen. Het is niet zijn bedoeling de oude zinnen, alinea’s en hoofdstukken in een nieuw kleedje te stoppen. Onbevreesd kiest de stumperd voor het compleet herschrijven van het verhaal, waarbij enkel de personages, enkele situaties en het thema overeind blijven. En het moet gezegd: daar kruipt tijd in. Heel veel tijd. Tijd die de sukkelaar niet altijd heeft.

Ook buiten het klaslokaal is de pen van de piot in de weer. Ergens in december mag hij voor gelijkgezinden zijn ervaringen uitspreken, een opdracht waar hij niet licht over gaat. Voortdurend blijft hij kappen en polijsten aan de tekst van die rede. Tegelijk helpt hij schuchter het scenario van een recurrente plechtigheid redigeren, een verantwoordelijkheid die hij met geen woorden kan omschrijven. Tot overmaat van ramp steekt in zijn mailbox een uitnodiging van Weerwoord, een spoken word-platform dat de initiatiefnemers nieuw leven willen inblazen.

Het is veel, heel veel voor de zwakke schouders van de piot. De regelmaat van zijn bloggen lijdt eronder. Toch neemt hij zich voor te blijven vechten, en blijft hij hopen op een overwinning op zichzelf.