Laatst was de piot stout en dacht na over zijn opstandigheid.

De piot ziet zichzelf graag als een groene jongen zonder een Groene Jongen te zijn. Mijn Groote Liefde is uit hetzelfde hout gesneden, maar dan oneindig veel mooier. Sinds de prehistorie is de Via Prosperità het zogenaamd ‘afval sorteren‘ sterk genegen: plastiek verpakkingen en consoorten bij PMD, papier en karton bij papier en karton, tuinafval in de groenzak (niet te verwarren met de groene zak), keukenafval bij GFT en wat rest bij het restafval. Regelmatige ritten naar het containerpark met metaal, glas, electro en grof vuil zijn het sluitstuk van die ingesteldheid.

De laatste tijd lijkt dit voorbeeldig gedrag bruusk beëindigd. Dat mag misschien de schuld van de piot zijn, de trigger (of diepere oorzaak) ligt elders.

Tot voor kort verliep de huisvuilophaling in de polis van de Via Prosperità vlekkeloos. Een batterij weinig doordachte, slecht geduide maatregelen maakten daar brutaal een einde aan. Niet alleen is de nieuwe regeling ondubbelzinnig een verdoken belastingverhoging. De aanpak zelf is op z’n minst problematisch te noemen.

Om te beginnen is de ophaling van het restafval plotseling tweewekelijks. Van deze ingreep heeft de Via Prosperità eigenlijk redelijk weinig last. Nu staan tweewekelijks voor het kazerne twee tot drie zakken paraat, waarvan een (of twee) al een week achter het struikje aan de straatkant staat te stinken. (Bij vakantie kan die periode fors oplopen tot in het slechtste geval 4 weken). Wat een wekenlang opstapelen in een appartementsgebouw doet qua geurverontreiniging, durf de piot zich nauwelijks inbeelden.

Ook met het GFT-afval gaan het grondig mis met de komst van de verplichte containers met een dure abonnementsformule, die de GFT-zakjes vervangen. Vandaag heeft de Via Prosperità een voorraadje composteerbare vuilniszakjes, net groot genoeg voor het GFT-vuilbakje in de keuken, die wanneer ze vol zijn van daar naar de container aan de voordeur verhuizen. Grote hompen etensresten gaan rechtstreeks in de GFT-bak. Het duurde een tweetal maanden en verschillende ophaalbeurten, met tussendoor meerdere was-en spoelbeurten, voor de piot begreep dat een broodzak (ooit verboden item in het keukenafval) kan verhinderen dat na de ophaling aangekoekte etensresten in de GPF-container achterblijven. Het probleem van onvolledige lediging is daarmee opgelost, dat van de maden en vliegjes niet.

Onlangs kwam de piot tot de vaststelling dat correct afval sorteren niet langer een ding is in de Via Prosperità. Verpakkingen allerhande verdwijnen vlotjes bij het restafval in plaats van in de PMD-zak waar ze thuishoren. Ook de vele reclamefolders komen niet langer in een aparte kartonnen doos terecht.

Over dat alles moest de piot toch even reflecteren.

Lang, diep en pijnlijk nadenken leidde tot de conclusie dat het gedoe rond het afvalbeleid zijn sorteerbereidheid heeft afgebot. En dat vindt de piot spijtig. Zijn drang naar burgerlijke ongehoorzaamheid dreigt zijn ecologisch bewustzijn te verstikken, zo lijkt het. En daar schaamt hij zich voor. Eenmaal dit besef was ingedaald, heeft hij aan zichzelf en de rest van de wereld beloofd zich te herpakken enerzijds, en anderzijds andere methoden te zoeken om te protesteren tegen de blunderkleuter, zijn gevolg en zijn daden.

Andere acties dringen zich op. De piot vraagt zich af of er zoiets bestaat als mondelinge guerilla en hoe hij dat moet aanpakken.