Het is anders

Laatst was ik in mijn ouderlijk huis met een opdracht: een karweitje op het dak van de garage.

Het is niet de eerste keer dat ik het plat dak van de aanbouw betreed. Let wel: bij de vorige sessie was mijn ondertussen meerderjarige dochtertje nog niet geboren.

Het ontmossen en schoonvegen van de roofing als aanzet voor de broodnodige herstellingen is een lastige klus. Op gestelde tijden moet ik wat op adem komen. De leeftijd nietwaar… Leunend op de borstelsteel overschouw ik dan de wijk achter het ouderlijk perceel.

Sinds mijn prille jeugd is veel veranderd tussen hier en de spoorweg die het dorp in tweeën splijt. Huizen en villaatjes naar ieders smaak en grootte staan op die plekken waar Rikske kampen bouwde en verstoppertje speelde. De klaprozen van het slagveld van menig Guerre des Boutons zijn geweken voor statige tuintjes met keurige bloemperken en nette sierstruiken. In de verte lonken de reclameborden rond het voetbalveld dat enkele jaren geleden is aangelegd naast de oude grasmat waar dat technisch weinig begaafd jeugdvoetballertje toch zijn ene Moment de Gloire beleefde.

Als een goed soldaat presenteer ik na het avondeten Mijn Groote Liefde een uitgebreid verslag van mijn wedervaren: over het borstelen van de dakbedekking, over de staat van het dakwerk en over het fel veranderde dak-uitzicht. Terwijl ik die laatste observaties rapporteer en de verwante herinneringen ophaal, proef ik weinig tot geen nostalgie. Ook enige golven van treurnis om vervlogen tijden blijven achterwege. Elk sentiment in die richting blijft uit.

Toch gaat mijn geheugen in overdrive en offreert de ene schone gedachte na de andere warme mijmering. En daar blijft het bij: geen verdriet om verdwenen dingen of mensen; hoogstens een veeg dankbaarheid om zoveel mooie geestesprentjes.

Daar wil ik toch even over nadenken, en al snel lach ik minzaam om de vele clichés die dringen om een plaatsje op de eerste rij: “Wat geweest is, is geweest en komt nooit meer terug” en meer van die nietszeggende pseudo-wijsheden en echte onwaarheden. Ja, het spelen in de open natuur palend aan het ouderlijk huis was (is) een zegen, maar dat rechtvaardigt nergens en nooit een stelling als “vroeger was alles beter“. Integendeel.

Mijn herinneringen aan warme zomers vol zelfgebouwde hutjes zijn niet beter of slechter dan de jeugdverhalen van mijn zoon, bijvoorbeeld over hoe hij als tiener ergens in Scandinavië onder een sterrenhemel zijn slaapzak dichtritst. Ook hij heeft zijn hutten gebouwd, ze zijn alleen anders en elders.

Die nacht droom ik van onze komende meerdaagse motoruitstap naar Engeland.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.