Van A naar B!

Laatst trof een NMBS-vehikel de eer mij van A naar B te leiden – meer specifiek van B. naar L..

De trein scoort hoog in mijn lijstje met mobiliteitsvoorkeuren. Uiteraard staan de fiets en de benenwagen (in hun divisie buiten categorie) bovenaan. Deze enig fysiek eisende transportmiddelen scoren vooral bij het boodschappen en bij andere verplichtingen, zolang geen overnachting of zwempartij onderweg dreigt. Voor de meer stevige afstanden koester ik in volgorde van preferentie de motor, de trein, het schip, het vliegtuig en de auto.

Sporen is altijd een beetje avontuur en dat begint reeds op het stationsplein. Volgaarne laat ik ruim voor de aangekondigde afreis van mijn keuzetrein de statie-schuifdeuren ruisen. Daarmee koop ik een handvol zen-momenten. Slenterend langs kiosken, koffiebars, broodjeszaken en een zeldzame boetiek, aanschouw ik het steeds verschillend en altijd verrassend publiek van den ijzeren weg. Omspoeld door honderden verhalen wandel rustig ik naar Spoor Drie, alwaar mij de boemel naar L. beloofd is.

Wachtend op het perron tuimel ik tussen twee heftige gebeurtenissen.

Een computergestuurde edoch aangename stem annonceert in vier talen het naderen van de intercity naar de luchthaven met aankomst op een verder gelegen perron. De warme klanken doen me dromen van reizen en avontuur, van TGV’s en gemotoriseerde luchtschepen. Wat de occasie, de bestemming en het vervoermiddel ook is, in elke vertrekhal voel ik steeds weer een exotische tinteling, net alsof de voorbijgangers vibreren van verwachtingen.

Terwijl de ene na de andere, heerlijke heugenis aan mijn geestesoog voorbij flaneert, schuurt aan de andere kant van het perron de omnibus naar K. tot stilstand. De accordeondeur klapt open en leunend tegen de opening ontsteekt de conducteur een sigaret. Voorwaar een vreemde aanblik. Verder drijvend op mijn herinneringen noteer ik hoe in luchthaven- en andere terminals elders een absoluut en algemeen rookverbod geldt, ook op perrons en aanlegsteigers. Ook alhier is paffen op een treinplatform uit den boze.

Mijn meest norse blik staart streng naar de man, die snoeihard terugblikt. Om het voorval te parkeren laat ik het vogeltje het vuile werk opknappen en heel snel pikt de nationale spoorwegmaatschappij mijn ergernis op. In mijn hoofd klapt een archiefkast open en dicht.

Zoemend vlijt het treinstel naar L. zich tegen het perron aan, waarna ik snel opstap en een knus zitje uitzoek om verder te dromen. Een klein kwartiertje later kondigt mijn halte zich aan. Uitstijgend snuif ik de odeur van mijn geboortedorp op.

Er is geen wolkje aan de hemel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.