Trollen in de straat

Laatst opperde een fel verontruste Buurman een kwestie: “Moeten wij betalen voor de heraanleg van de voetpaden?”

Sinds ruim een jaar trekt een ploeg plaveiende arbeiders traag maar gestaag door onze deelgemeente. Straat na steeg nemen zij onder handen. De oude scheefgestapte voetpaden gaan er uit. De cementen trottoirtegels uit de vorige eeuw ruimen plaats voor keurige betonklinkers op een ferme laag gestabiliseerd zand (of “stabilisé” zoals dat in de volksmond klinkt). Hier en daar breken de werkers de straat deels open en waar doorgaans wagens stationeren komen keurige afgeboorde parkeerplaatsen in klinkaards.

Een recente circulaire van het stadsbestuur belooft dat komende maand de werkmannen de Via Prosperità onder handen zullen nemen. Naast de vooropgestelde progressie torst de brief ook een overzicht van onvermijdelijke hinder die dergelijke urbane verjonging met zich meebrengt.

Het gemeentelijk schrijven wekt argwaan bij Buurman, want in een parochie in een naburige gemeente zouden de kosten van de heraangelegde stoep verhaald zijn op de aangelanden, geheel of gedeeltelijk – dat laatste wist hij niet meer zo goed. De mare klinkt me niet alleen onwaarschijnlijk maar ook ongeloofwaardig in de oren. Doorgaans vindt het terechte protest tegen dergelijke praktijken probleemloos zijn weg naar de huis-aan-huisbladen en aan dat front is het opvallend rustig.

Met het “je weet maar nooit” ter afscheid in het achterhoofd, stuurt mijn laptop een kort berichtje naar een handvol relevante e-adressen in zijn repertorium, een oogst van een vorige correspondentie met het schepencollege.

“In de W*straat is enige onrust over de heraanleg van de voetpaden. Iemand lanceerde het bericht dat de bewoners zelf moeten opdraaien voor de kosten van de heraanleg. Dat lijkt me straf en ongezien. Kan je bevestigen dat dit een ongegronde roddel is.”

De respons is bijna onmiddellijk. Van de burgemeester zelve ontvang ik via een mijn ongekend account de meest kernachtige ontkenning: “Uiteraard kan dat niet.” Iemand anders roept: “Gelieve die onzin te ontkrachten aub.

’s Anderendaags tref ik opnieuw Buurman. “Ik heb goed nieuws,” begin ik, nadat mijn wekelijkse vuilniszak-karwei is afgewerkt. “Ik ook,” antwoordt hij en vertelt vervolgens dat hij via de officiële cyberweg zijn bezorgdheid heeft kenbaar gemaakt en dat hij heel snel een gelijkluidend antwoord kreeg.

Het voorval zet mij aan het denken.

Het is niet de eerste maal dat de tamtam mij en andere citoyens tracht te overtuigen van de meest waanzinnige stelling, een onwaarschijnlijk tijding of een ander “onweerlegbaar feit“, die vervolgens zonder uitzondering bij de kleinste waarheidstest verkruimelt als een door termieten terminaal aangetast kaartenhuis.

Dit soort lepe laster ontstaat niet zomaar: iets of iemand (*) schept genoegen in het bedenken en verspreiden van de meest waanzinnige onware berichten, schijnbaar met als enige doel de geloofwaardigheid, het voorkomen en het aanzien van goede inborsten en instellingen bijkans onherstelbaar te beschadigen.

Wacht eens even: waar heb ik dat nog gehoord?

 


(*) de betere pers onthulde het bestaan van goed gestructureerde organisaties die als Schilden Vrienden beschermen en verdedigen tegen de onprettige waarheid.

Een gedachte over “Trollen in de straat

  1. Pingback: Fake failliet | Rik Wintein

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.