Vaalgroen

Laatst mocht ik mijn vaalgroene vingers tot het uiterst opensperren.

De tuin in de Via Prosperità heeft een missie, in de betekenis van “doelstelling” hoewel het soms op prediken gelijkt. Want Mijn Groote Liefde en haar piot verspreiden desgevraagd het heilig woord dat groen groen moet wezen, en dat de verzameling bomen, struiken en grassen pas welgemaakt en welgevormd is onder de opschortende voorwaarde dat deze geen claim legt op onze vrije tijd. In den hof moet men leven, en dus zo min mogelijk labeuren, dicteert ons geloof.

Wij zijn devote mensen en belijden onze gezindte met een uitgesproken voorliefde voor woekerplanten, zoals daar zijn druivelaars, siergrassen en taaie bodembedekkers. Het tweemaal per jaar trimmen van de hagen mag nog net volgens onze religie. Het wekelijks maaien van het gazon is evenzeer toegestaan, mits weglating van de opvangbak, zo niet is het een doodzonde. Alle andere initiatieven zijn des duivels, behalve het tweejaarlijks snoeien van de bomen en de jaarlijkse knipbeurt van de druivenranken.

Dit jaar is de opbrengst aan druiven ronduit spectaculair groot. Die zaterdag beslist Mijn Groote Liefde dat het pluktijd is. Met de comportes en de snoeischaar in aanslag vat zij de karwei aan. Na een half uurtje decreteert zij een nieuw besluit: we(*) gaan niet alleen oogsten maar gelijk ook snoeien.  Snel halen haar troepen de groenmanden erbij.

Om niet teveel uit de toon te vallen ga ik de vijgenboom (nog zo’n succes dit jaar) onder handen nemen. Volgens onze almanak mogen takken sneuvelen. Een eerste, eerder halfslachtige snoeibeurt vereenvoudigt het plukken. Helaas dondert daarbij de helft van de rijpe vruchten op de grond (waarvan een handvol mijn hoofd als tussenstation neemt). Al snel is de emmer vol. Net op dat ogenblik zijn ook de druivenmandjes vol, en begint het vullen van de kartonnen dozen die eigenlijk bedoeld zijn voor het oud papier.

Kort overleg stuurt de bordpapieren druivendozen samen met de vijgen naar de straatkant, waar zij bij een bordje “Om gratis mee te nemen” wachten op liefhebbers. De rest van de vruchtjes krijgen een plaats in de keuken.

Mijn Groote Liefde vindt het een goed idee om nog vandaag samen met Het Studentje het vele snoeisel in de groencontainer te mikken. Ainsi soit-il. Terzelfder tijd krijg ik de permissie om de vijgenboom “behoorlijk” te snoeien, als een soort generale repetitie voor het eigenlijk werk later deze maand.

In lijn met onze leer snoeien wij geen bomen. Wij knotten. Onze modeste achtertuin(**) telt naast de eerder vernoemde vijgenboom tevens (van achter naar voor) een perenboom, een zilverberk, een appelboom, een kriekenboom, een notelaar en een pruimenboom. Ervaringsdeskundigen knikken instemmend – het is voorwaar een schaduwrijke hof.

Tijdens het knotten van de vijgenboom krijg ik de smaak te pakken en plaats na gedane zaken de ladder bij de perenboom. En daarna bij de zilverberk. Enzoverder. Tegen dat Mijn Groote Liefde en Het Studentje terug zijn van het recyclagepark zijn alle boomkruinen verdwenen en is de volledige tuin bedekt met een dikke laag takken en twijgen. Het resultaat is een milde reprimande voor de piot.

Schuldbewust helpt ik met het opruimen van het snoeisel. Alle takken dikker dan een vette duim gaan bij het stookhout onder het afdak. Mijn Groote Liefde bindt de twijgen tot bussels, daarin bijgestaan door Het Studentje.

Een uurtje later is de modeste achtertuin redelijk snoeiselvrij, vind ik. En is het erf ook en vooral het toneel van een slechte opvoering van de Trommelende Konijntjes-commercial. Het Studentje en de piot hangen energieloos in de terrasstoelen terwijl Mijn Groote Liefde nog een laatste keer het gras proper harkt en vervolgens huppelend de grasmaaier uit de berging haalt.

Tegen dat Mijn Groote Liefde de tuinwerken termineert met het energiek sluiten van de garagepoort, heb ik al een douche genomen en de grootste honger gestild met een boterham. Om het goed te maken verwoord ik tijdens het avondmaal jegens Mijn Groote Liefde een vrome belofte: het omtoveren van de druifjes tot haar geliefde gelei zal de piot op zich nemen.

Wordt vervolgd.

 


(*) = zij, Mijn Groote Liefde
(**) 6 op 12 meter

2 gedachtes over “Vaalgroen

  1. Pingback: Goudgele gelei | Rik Wintein

  2. Pingback: Lach | Rik Wintein

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.