Haiku

Laatst vloerde een uppercut van onbehagen de povere piot.

Deze dagen dreigt vervreemding van het toetsenbord. Na het per definitie woelig eindejaar legt een bizarre hobby beslag op al mijn aandacht en energie. Na een week scholing en training volgt een tiendaagse marathon met daartussen enkele dagen rust en studietijd. De komende etmalen staan in het teken van de vroegste bus en een late terugkeer, waarbij enkel de lunchpauze mag hopen op een streepje daglicht.

Alsof dat allemaal nog niet erg genoeg is, knabbelt een vreemde onrust aan mijn hoofd. Er zijn te weinig synoniemen om het tegelijk verterend, verscheurend en verschroeiend gevoel te omschrijven: agitatie, beroering, gejaagdheid en zelfs een vleugje angst.

Het duurt even voor het mij helder voor ogen staat waar die perturbatie vandaan komt. En het is mijn pen die de eerste voorzet van opheldering geeft. Dat gaat zo. Op de intercity overvalt mij een ideetje voor een plotwending in het misdaadverhaal waarmee ik reeds maanden worstel. De ingeving is zo treffend, dat ik mijn notaboekje bovenhaal en in een paar zinnen het bedenksel neerpen. Een verstikkend deken glijdt van mijn hoofd en schouders.

Tijdens de uitgeregende wandeling van het treinstation naar de Via Prosperità ordonneer ik mijn overpeizingen hierover in het gelid. Al snel schreeuwen zij mij het onbetwistbare toe: woordweven heelt het breinbroeien. Nu het schrijven voor blog en boek (voor eventjes) is weggevallen zoeken mijn hersenen een andere creatieve uitlaatklep. Een andere reden voor het louterend effect van het noteren kan ik niet zo snel bedenken.

Vervolgens fladderen mijn gedachten rond de vraag waarmee ik de komende veertiendaagse de woelingen in mijn hoofd kan sussen. Gezien de omstandigheden (de zogenaamde marathon) moet het alternatief voor de klavier-ontbering klein, fijn en teder zijn, en niet gebonden aan tijd, plaats en middelen. Ik zet een stap opzij voor een gehaaste fietser en plots schiet het mij te binnen. Zo proza te groots en te omslachtig is, kan poëzie misschien een uitweg bieden. Helaas niet zomaar dichtkunst: sonnetten en aanverwanten zijn prachtig in hun finesse, maar gezien de situatie te ingewikkeld en nog steeds te omvangrijk. De zinnenvlinders houden niet op en plots knetteren de neuronen in mijn schedel: de Haiku is een mogelijk redmiddel. Volgens mijn memorie is dat het meest minimalistisch rijm. Summierder kan niet. Mijn hart knikt instemmend.

Terug in de Via Prosperità fluistert Wikipedia mij toe dat deze Japanse dichtvorm met strikte regels een ogenblik-ervaring uitdrukt. Taal en Wiskunde: deze combinatie met hoofdletters kan moeilijk fout gaan én vereist weinig fysieke interactie. En is dus alleen daarom al het proberen waard.

Na wat scherpen en slijpen tussen oog en oor verwelkomt de Moleskine een eerste experiment.

In plassen op weg
Schrijft regen natte verzen
Wiel zingt waterlied

Het is een openbaring. Mijn Groote Liefde heeft evenwel haar bedenkingen over deze noviteit en zucht: “Zolang je er jezelf maar goed bij voelt…

Een gedachte over “Haiku

  1. Pingback: Haiku (2) | Rik Wintein

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.