Laatst vertoefde de piot anderhalve week in de tropen van de Heysel-paleizen.

Het Autosalon is telkens weer een hard bedrijf. Tien dagen lang is er tussen ontwaken en slapen gaan weinig ruimte voor literaire passies. Al snel is duidelijk dat het ontberen van een creatieve uitlaatklep tot fysiek ongemak leidt. Schrijven is een verslaving met zijn eigen ontwenningsverschijnselen. Net op tijd fluistert de kosmos mij in het oor dat het Haiku-schrijven een eerbare behandeling is. Sic mundus velit.

Het concentreren van alle creativiteit en observaties in korte verzen lijkt aanvankelijk eenvoudig. Dat is het niet. Amper de helft van de dichtregels heeft de eerste strenge selectie overleefd. Wat blijft baadt in de grote bevrediging van het woordweven.

---

In plassen op weg

Schrijft regen natte verzen

Wiel zingt waterlied

---

Onfeilbaar is dood

Eeuwig in afwezigheid

Onvermijdelijk

---

Tussen culturen

Jubelen meisjes schoonheid

Klaterend lachen

---

Ochtendbus bij nacht

Tussen wakker en werken

Intense geuren

---

Witte winterbloem

Eenzaam verkleumd in vrieskou

Zuchten naar zonlicht

---

Metropole metro

Knarsend sissend dokkeren

Beloofde aankomst

---

In witte stilte

Melancholie omfloerst hart

Zacht zuchten zomaar

---

De verzuchting van Mijn Groote Liefde over deze noviteit blijft nazinderen. “Zolang je er jezelf maar goed bij voelt…”

En of ik er mij goed bij voel…