Zilverschaar

Laatst vertoefde de piot onder de vaardige handen van Den Barbier.

Met een zekere regelmaat vordert Mijn Groote Liefde een modieus marsbevel uit. Zodra de baardgroei van de piot de grenzen van haar cosmetische visie ter zake overwoekert, overspoelt zij hem niet zo subtiel met vragen naar zijn volgende kappersafspraak. Omtrent zijn uitdunnende scalp heeft zij minder strikte hoofdregels. Uit ervaring weet de piot dat dit peilen niets meer is dan een zorgvuldig en voorzichtig geformuleerd eis.

De ongevraagde mening van de piot hierover is dubbel.

Enerzijds is er de pijn dat zijn stille droom over een weelderige gezichtsbeharing het niet haalt op het baardgebod van Mijn Groote Liefde: een ongeschoren look is cool en keurig getrimde wang-, kin- en snorharen zijn proper; alles langer is vies.

Anderzijds is de instructie om Den Barbier op te zoeken voor de piot nooit een straf, integendeel. Hij toeft graag in de handen van een coiffeur. Bovendien maakt hij van elke sessie een feest, gebed in een wandeling langs vitrines en een kundig bereid kop troost in een knus koffiehuis.

Ook ditmaal is het niet anders. Na wat nutteloos tegenpruttelen trek de piot die ochtend naar Den Barbier. De relatieve rust van de winkelstraat is ook neergedaald in De Zilverschaar (*)De keurig opgelijnde wachtstoelen zijn onbezet. Den Barbier begroet de piot als een oude bekende, wijst naar de lege kappersstoel en biedt hem een kopje koffie aan.

Zoals altijd,” vraagt Den Barbier. Zijn keurig Nederlands verdraagt het streepje Perzisch accent voorbeeldig. “Zoals altijd,” bevestigt de piot en hij sluit de ogen, zich overgevend aan een symfonie van zoemende tondeuses (voor elk soort werk eentje) en schaargeklapper over een kam.

Plots schrikt de soezende piot van een discrete tik op de schouder. “Wakker worden!” fluistert Den Barbier lachend. Hij wil de kappersstoel kantelen voor de scheerbeurt en het trimmen van de baard. Blozend bekent de piot dat een knipbeurt voor hem een heerlijkheid is, dat hij het glijden van tondeuses en scheermessen over de huid onbeschrijflijk zalig vindt. Den Barbier grinnikt.

Na het trimmen van de baard volgt het wegfriseren van vervelende en foute haartjes aan wenkbrauwen, oren en haarlijn. Wanneer de piot daarna wil opstaan uit de stoel houdt Den Barbier hem tegen: “Nog even. Ik heb nog niet gedaan.” Met een zucht zoekt de piot opnieuw het leder op en sluit de ogen.

Onverhoeds voelt de piot de vingers van Den Barbier door zijn vers gecoiffeerde scalp gaan. De fijne hoofdhuidmassage doet hem smelten en stopt pas wanneer het deurbelletje de volgende klant aankondigt.

De piot zucht en Den Barbier glimlacht.

 


(*) Op zoek naar een naam voor zijn zaak haalde de kapper zijn inspiratie bij “Het Zilverpand“, het nabijgelegen shoppingcentrum.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.