Bank-orakel

Laatst wachtte de piot gezeten op een bankje aan zee op het woord van een aarzelende muze.

Tijdens een wandeling op de dijk wenkt een bank. Het zitmeubel is er een klassieker uit een gigantisch grote familie. Dit eigenste exemplaar heeft twee gestileerde halve manen in beton met daarop dikke houten dwarsliggers. Tussen de plompe planken happen duimbrede spleten naar argeloze vingers. Voorzichtig ga ik zitten. De koude hardheid van de bank smelt weg onder het prachtig uitzicht. De aankomende avond schildert woeste kleur-vegen en gedurfde tinten-spatten boven de zeehorizon. De dijk is tafereel van absolute rust.

Rond deze tijd van het jaar – zeker op dit dagdeel – zijn toeristen en andere passanten snel geteld. Een paar dwalende transporteurs met de haven als tussenstop, een handvol dartel rondsnuffelende honden met duidelijk niet zo kwieke baasjes, en daartussen nog wat andere valavondtrappers, meer valt er op het strand en de aanpalende straten niet te rapen.

Achter mij twijfelt de Residentie Palace tussen waken en slapen. Diep gravend in mijn geheugen zie ik links van mij aan het begin van oude havendam een gigantisch en indrukwekkend bouwwerk, het oude Postgebouw, één van de vele bouwsel dat de baan moest ruimen bij de roemruchtige havenuitbreiding. Een stijlvolle promenade langs de strekdam herinnert flauw aan een constante in mijn jeugd. Met name de geregelde expeditie over de havendam naar het toenmalige havengebouw met op kop een vuurtoren zoals alleen de belle-époque die kon bedenken.

Zit en geniet,” fluistert de bank mij in het oor. “Fluister en luister.

Plots is het mij duidelijk waarom ook bij herfst en winter flaneren op de dijk en verpozen op een bank met zicht op strand en zee bij velen zo populair is. De wijdse openheid is een uitnodiging tot zelfreflectie. Dergelijk zitmeubel op deze plaats is een eerstelijns therapeutische hulp: een praat- en hoor-moment. Of niet?

Ja, dat klopt,” klinkt het zelfverzekerd helderziend, “Je hebt gelijk.

Ontspannen leun ik achterover en sla de benen over elkaar. De wetenschap dat ik lang niet de enige zoeker ben van wie de bank een gesprek tegen zichzelf mag aanhoren, werkt louterend. Het gesprek kabbelt wat voort tot ik dé heikele vraag durf te stellen: “Hoe moet het nu verder?” En het antwoord volgt snel: “Dat weet je zelf ook wel, alleen moet je durven het vervolg zelf uit te spreken. Neem een beslissing en twijfel daarna niet langer. Volg de ingeslagen weg.

Het orakel heeft gesproken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.