Gerechtigheid !

Laatst trok Mijn Groote Liefde naar een sportdokter met een prangend probleem.

Aficionado’s weten het onderhand wel: de Via Prosperità houdt wel van een gezellig gezondheidsdrafje. Allen herinneren zich de histories over epische martelpartijen met in de hoofdrollen Mijn Groote Liefde als een dartele, jonge hinde en de piot als een astmatische waterbuffel. De vertelsels zijn niet altijd waarheidsgetrouw, want ook Mijn Groote Liefde heeft zo haar problemen. Zoveel is duidelijk. Na elke jogging klaagt zij niet alleen over de reutelende ademhaling van de piot, maar ook en steeds vaker over vlammende spierpijnscheuten in haar fraai gepolijste stelten. “Met mijn asem is niks mis. Ik zou uren door kunnen gaan,” pookt zij elke keer weer het mes dieper in de wonde.

De aanschaf van zogenaamde “GPS-hardloophorloges” brengt een kentering. Die handige smartwatches registreren tijdens een oefen-galop zowat alles wat zich laat meten: plaats en hoogte, snelheid en hartslag, paslengte en cadans. Al heel snel onthult deze nouveauté bij het uitlezen van de gegevens een bizar fenomeen, een ware sibillijnse surprise. Hoewel de piot bij elke joggingsessie alle moeite van de wereld heeft om in het zog van Mijn Groote Liefde te blijven en zij haar liefde toont door met de handrem op te rennen, is dat niet op te maken uit de respectievelijke trainingsdata. Integendeel. De gemiddelde hartslag van de piot kampeert tussen de 135 en 145 bpm. Op de grafiek van Mijn Groote Liefde stuitert de frequentie heen en weer tussen 140 en 170, met uitschieters naar 199.

Dat is niet normaal,” besluit Mijn Groote Liefde bij de zoveelste bevestiging, “Het kan toch niet dat mijn hartslag zoveel hoger is dan die van jou, terwijl jij het zoveel lastiger hebt. Dat is toch niet logisch. En het is ook niet normaal dat ik zoveel last heb van pijnlijke spieren. ’s Anderendaags maakt zijn een afspraak bij een gerenommeerd Sportmedisch Centrum. Op het programma staan een lactaat-test (progressief sneller rennen op een loopband met om de 3 minuten bloed prikken) en een onderzoek bij een sportdokter.

De “avond van de waarheid” wacht de piot gespannen op de terugkeer van Mijn Groote Liefde. De voordeur klapt schrikwekkend hard. Een tel later stormt een hoopje diepe ellende de woonkamer binnen. De ontreddering is totaal. Geborgen in de superhero-waardige armen van de piot doet zij haar verhaal.

Voor de looptest mocht ik eerst bij de sportdokter,” snottert Mijn Groote Liefde terwijl zij een zakdoek bovenhaalt, “Hij aanhoorde geduldig mijn klachten en had onmiddellijk een diagnose klaar.” Haar stem haalt met moeite het einde van de zin. Huilend als een gewond dier vervolgt zij haar relaas met horen en stoten, tussen diepe uithalen door: “Hij zei dat ik totaal verkeerd train. Hij zei dat mijn spieren totaal verzuurd zijn en niet kunnen recupereren. Hij zei dat ik moet beginnen met trager te lopen. Bij het joggen mag ik niet boven hartslag 140 gaan. Ik loop te rap. Bij de nabespreking van de test zei hij ook dat hij een trainingsschema zal opsturen. En zei hij nog eens dat ik trager moet gaan lopen. Ik. Trager. Lopen.

De piot weet zich geen houding te geven. Zijn gezicht straalt diep medeleven uit. Zijn hart – edoch – lacht.

Het volgende etmaal is het opnieuw drafdag aan de Via Prosperità. De piot raapt al zijn moed bij elkaar en eist het tempo te mogen bepalen. Na amper anderhalve meter sakkert Mijn Groote Liefde reeds dat het veel te traag gaat. Net op dat moment piept haar hardloophorloge: haar hartslag is te hoog. De rest van de ren blijft zich dat herhalen.

De piot loopt op wolkjes. Voor het eerst kan hij onder het joggen een normaal gesprek voeren. Op geen enkel moment heeft hij last van een gierende ademhaling of verzuring in de benen. Vrijwel aanhoudend jammert Mijn Groote Liefde dat het tempo haar te langzaam is en dat ze dat nooit gewoon zal worden. Die enkele keren dat de piot peilt naar haar occasioneel stilzwijgen, beweert zij snoeihard dat zij in slaap was gevallen en dat zijn vraagstelling haar wakker heeft gemaakt.

Het kan de piot niet deren. De glimlach is niet van zijn lippen te branden. “Dit is Karma,” denkt hij, “Dit is boetedoening voor die talloze keren dat ze geen genade kende. Dit is de straf voor die keer dat zij mij zodanig opjutte dat het zwart voor de ogen werd. Dat is de wraak voor al die urban-, eco- en night-runs.

Dit is gerechtigheid!

 

 

Een gedachte over “Gerechtigheid !

  1. Pingback: Hartenslagen | Rik Wintein

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.