Rijpe geur

Laatst droeg de Via Prosperità een parfum van Eau de Javel.

Aficionado’s weten het wel: de Zwarte Panter Willem is een jager. En zijn baasjes hebben het geweten. Regelmatig mag de piot des ochtends overblijfsels of relatief intacte lijken van muizen, vogels, vissen en heel af en toe – zoals die ochtend – een vleermuis opruimen. Dat is niet abnormaal, zo gaat dat in de dierenwereld.

Vooral Mijn Groote Liefde worstelt met een dubbel gevoel hierover. Enerzijds vindt zij het flatterend. Het feit dat Willem zijn nachtelijke buit in huis brengt, wijst erop dat hij de Via Prosperità wel degelijk als zijn thuis beschouwd, weet zij. In zijn wereld is haar huis een plek waar het veilig toeven is. En helaas ook dineren. Anderzijds heeft Mijn Groote Liefde des ochtends op zich al ontwaak-problemen genoeg. Op dat uur ontbreekt haar bij het rond zwalpen op blote voeten simpelweg de nodige energie voor een uitgebreide alertheid. En dan is een onsmakelijk accident vlug gebeurd.

Dat laatste is slechts een van de redenen waarom de piot reeds voor dag en dauw in de weer is. Pas na een uitgebreide screening van vloeren en tapijten naar jachtrestanten is het hem geoorloofd de ontbijttafel te dekken.

Elke ontdekking van een stoffelijk overschot initieert een specifiek opruimprotocol. De piot raapt het vaak bloederig hoopje op met een diepvrieszakje als handschoen, keert het tasje binnenste buiten en knoopt het luchtdicht. Daarna neemt hij de vindplaats onder handen met een vochtig doekje en wat van een speciaal daartoe geprepareerde azijn-oplossing.

Aan de zijkant van de Via Prosperità staan twee vintage vuilnisbakken. De ene is een container voor PDM. In de andere verdwijnen zogenaamde “rest- en twijfelgevallen“, zoals lege recipiënten van bloemaarde, houtkool en bouwpoeders. En de omvangrijkere resultaten van Willems wildhonger, steevast in stevig dichtgeknoopte plastiek tassen.

Die morgen staat dus een vleermuis op het spreekwoordelijke menu. Een grappig bedoelde suggestie van de piot om zijn Goulash van komende avond ermee op smaak te brengen, kan Mijn Groote Liefde hoegenaamd niet appreciëren. Dus gaat het ingepakte kadaver versneld richting afvalemmer.

Bij het opheffen van het deksel, beseft de piot onmiddellijk dat een schielijk overleden vogel een aantal afspraken met de huisvuilophaling heeft gemist. De lijkzak is opengebarsten en de hele binnenkant van de container is overdekt met maden. Zo snel al hij kan mikt de piot de vleermuis tussen de vleeswormen en klapt de afvalkist dicht.

Te laat.

Een sterke en rijpe geur reikt zelfs tot op het terras en doet bij Mijn Groote Liefde alle alarmbellen schellen. Ze springt recht, stormt het berghok binnen en komt terug met een onaangebroken fles bleekwater: “Giet dat maar uit in dat stinkend geval.”

Met ingehouden adem voldoet de piot naar best vermogen aan het bevel. Zorg dragend voor zijn kledij en bedacht op ontsnappende witte wriemelaars, giet hij het chloorbleekloog over de binnenkant van de lijkkist en gooit met een klap het deksel er opnieuw op. Het parfum van de Javel blijft nog uren hangen en verdrijft schijnbaar blijvend efficiënt de plakkerige doden-odeur.

Voor alle zekerheid prijkt nu op de frigo een A4-blad met bovenaan dag en datum van de volgende vuilnisophaling en daaronder één enkel woord in rode kapitalen.

VOGEL

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.