Marcel (2)

Laatst was het drie maanden geleden dat Magnifieke Marcel in de Via Prosperità verscheen.

Voor zij die net terug zijn van een Boeddhistische retraite in een Tibetaans klooster: de Via Prosperità heeft sinds enkele maanden een nieuwe bewoner, met name Magnifieke Marcel, de opvolger van de lieve asielhond Kastaar (in een tijd toen de dieren nog spraken) en Charlie, de knettergekke Irish Soft Coated Wheaten Terrier. Het gedwongen afscheid van beide zalige compagnons de route (respectievelijk hartproblemen en mondkanker) bracht grote droefenis in de familie. Enkel (veel) tijd kan zo’n soort pijn helen, ook aan de Via Prosperità.

Eind vorig jaar bloesemt het besef, dat er in huis en in het hart opnieuw ruimte is voor een nieuwe Canis Lupus Familiaris. De mening van Zwarte Panter Willem is niet gevraagd. En zo komt het dat Mijn Groote Liefde en de piot op Valentijnsdag de puppy ophalen die ze eerder middels een video-call uit een nest Labradoodles hebben gekozen. De keuze voor een schoemelpoedel die geen haartjes verliest, is ingegeven door de ervaringen met Kastaar en Charlie. Al snel blijkt dat net als zijn voorgangers Marcel een hond is met een handleiding.

Magnifieke Marcel heeft altijd zin in spelen en apporteert als een gek tennisballen, pieppoppen en andere speeltjes, ook ongevraagd. Op dezelfde manier houdt hij van struiken snoeien, putten graven en kauwen op stenen, takken en twijgen. Heel veel passanten denken ten onrechte dat hij een Spaanse of Portugese Waterhond is. Het heeft er vast niks mee te maken, maar toch is het lastig hem weg te houden uit poelen en beken. Hoe dieper en viezer het water is, hoe leuker hij het vindt.

Binnenshuis kiest Marcel nauwgezet zijn plekje. Doorgaans onder tafel, in het deurgat of op elke andere plaats waar hem negeren geen optie is. Daar hij altijd en overal iedereen wil volgen, leert hij zeer snel trappen oprennen. De omgekeerde richting is minder evident. In den beginne blijft hij blaffen tot redding komt. Na enige tijd krijgt hij het afdalen min of meer onder de knie. Hoewel: het omlaaggaan lijkt meer op gecontroleerd vallen, duiken en glijden, dan op elegant treden nemen.

Marcel is niet graag alleen. Bij wandelingen is dat bijzonder handig: ook zonder leiband blijft hij nauwlettend in de buurt. Bij nacht is het dat niet: alleen in de woonkamer zet hij na een paar uurtjes duisternis steevast een Wagneriaanse Klingon-opera in. Enige remedie is bij het slapengaan de deuren open laten. Dat geeft niet alleen Panter Willem vrij spel, het stelt die andere magnifieke kerel gerust bij het zoeken van een slaapplek. Die tactiek komt alleszins de nachtrust van Mijn Groote Liefde en haar volgelingen ten goede.

Ondertussen begint de jongste van de bende te puberen en belooft de forse breedte van zijn voeten nog een stevige groei, minstens een handvol centimeters. Dus staat er de Via Prosperità nog wat te wachten.

A suivre

Een gedachte over “Marcel (2)

  1. Pingback: Wankele trefzekerheid | Rik Wintein

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.