Vrome Karaoke

Laatst doordesemde een gerestaureerd kerkgebouw de piot met ongeëvenaarde sensaties.

De herfstmaand start met triestheid in het hart van de piot. Een verre nicht en hartelijke vriendin bezwijkt schielijk maar niet onverwacht en toch veel te vroeg onder een haperende gezondheid. Uiteraard tekenen Mijn Groote Liefde en de piot present op de kerkelijke begankenis gevolgd door een plechtige asverstrooiing met daarna een hoogst traditionele koffietafel.

Zoals aficionado’s haarfijn kunnen uitleggen, treft men de piot en de zijnen zelden in een religieus bedehuis, tenzij maar niet exclusief bij een uiting van een diepgeworteld respect voor de medemensch, veelal bij belangrijke levensgebeurtenissen zoals geboorte, huwelijk en overlijden.

Voor de piot baart een bezoek aan een kerkgebouw meestal een verbazingwekkende surprise. Vaak draait het om de akoestiek. Sommige klassieke werken komen nu eenmaal pas echt toch hun recht onder Romaanse of Gotische gewelven. Soms is het de bouwkunst die de piot in vervoering brengt.

Dat laatste is aanvankelijk ook het geval met de Sint-Niklaaskerk waar de desbetreffende afscheidsplechtigheid plaatsvindt. Na een zware brand acht jaar geleden blijven enkel zwartgeblakerde muren en een ontmande toren rechtop staan. De wedergeboorte na zes jaar renovatie is een gemeenschapshuis met ondermeer een gewijd gedeelte, gekaderd in een geslaagd samengaan van moderne architectuur met toetsen die herinneren aan de oude kerk.

De katholieke uitvaart vangt aan met wat frêle orgelklanken. Tedere slordigheden en het geluid van kletterend ivoor verraden een “levende” organist. Het duurt niet lang of de voorganger zet het op een zingen, waarna ook de man achter de toetsen zijn bijdrage levert. Dit moet een zogenaamde gezongen mis voorstellen.

Het begrip is de piot niet vreemd. Hij kent het nog van het plechtig afscheid van Daniel (tevens de laatste keer dat de piot zich in een bedehuis waagde). Die viering was prachtig gebed in imposante gregoriaanse gezangen gebracht door veelstemmige monnikspijen. Ditmaal is de rei beperkt tot een houthakkershemd en een purperen tabberd. Helaas is de organist in de lage registers toondoof, terwijl de pastoor zeer onvast klinkt als hij falset zingt. Met het intens bestuderen van de glasramen probeert de piot de pijn te verzachten .

Terwijl het teisterende zangduo een schijnbaar Engelse godsvruchtige tekst op een popmelodie ten berde brengt, neigt Mijn Groote Liefde haar mondmasker naar het oor van de piot. “Is dat hier een musical?” wil ze weten.

De piot schudt het hoofd en prevelt haar toe: “Het lijkt op een vrome karaoke maar het moet een gezongen mis voorstellen.

Opnieuw helt Mijn Groote Liefde binnen fluisterafstand: “Maar het is niet echt goed hé.

Terwijl de mondkapjes het brede grijnslachen van de echtlieden verbergen voor de buitenwereld, vraagt de piot zich af wat de overledene hieraan had kunnen toevoegen. In lijn met haar eigenzinnige humor zou zij ongetwijfeld uitpakken een zeer spitante observatie, net voldoende om bij haar gehoor een slappe lach te ontlokken. Ongezien glimlacht de piot breed: de dode was een kordate dame en een bron van hartige herinneringen, meestal met een gastronomisch randje.

Andermaal begeleidt een stokkende tussenmaat het wisselen van het orgelregister en plots weet de piot het zeker: de afgestorvene zou helemaal geen problemen hebben met het etiket “vrome karaoke“, integendeel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.