8 april 2019

Laatst bleef de wereld eventjes stilstaan, zoals dat heet.

Die maandagochtend rijd ik met de wagen naar het plaatselijk tuinbouwcentrum wanneer een paniekerig telefoontje van mijn moeder de autoradio het zwijgen oplegt. Het gaat heel slecht met Pa, zegt ze.

roger-wintein-foto-20-x-30-Pa is al langer zorgbehoevend en verblijft sinds een handvol maanden in een zogenaamd woonzorgcentrum, wat eigenlijk een mooi klinkend woord is voor een rusthuis. Zijn conditie is de voorbije week zichtbaar verslechterd. Wanneer zijn beste vriend na een langer verblijf onder de Canarische zon hem bezoekt, slaat zijn toestand de man sprakeloos. Het is de bevestiging van wat Ma, mijn zus en ikzelf beseffen maar niet met zoveel woorden durven uitspreken: het onvermijdelijke komt er aan, zoveel is zeker.

Zo snel als mogelijk – en voor zover de verkeersregels het toelaten – maak ik rechtsomkeer en zet koers naar het rusthuis. Onderweg contacteer ik mijn zus Faffy en schets de situatie.

Het is mistig, zie ik. De lente is gesluierd en de schoolvakantie tempert de ochtendspits.

Pa ligt roerloos te bed. Zijn ademhaling is een licht rochelend hijgen. In korte zinnen doet mijn moeder verslag. Dat ze de vriendelijke raad kreeg om in de buurt te blijven. Dat de dokter een inspuiting gaf om zijn luchtwegen zuiver te houden. En dat de verpleging voor het raam een plooibed plaatste, in het geval zij op de kamer de nacht wil doorbrengen. En dat wil Ma ook.

Vrij snel verschijnen Faffy en haar man – mijn schoonbroer. Dat geeft Ma de gelegenheid om thuis wat spulletjes op te halen. Om haar de stress van het autorijden te besparen voer ik haar snel heen en terug naar het ouderlijk huis.

Terug in het rusthuis komt de verpleger van dienst Pa verzorgen en verheldert wat er gaande is. Dat niemand een glazen bol heeft – ook hij niet. Dat Pa langzaam wegglijdt in een coma. Dat we mogen nadenken over wat komen gaat en wat er nadien dient te gebeuren. De woorden crematie en uitvaart vallen. De boodschap is heel bedaard gebracht, met veel liefde en empathie, zonder pijnlijk aanscherpen van het besef dat het einde er aan komt.

Faffy blijft bij Ma, wat mij de tijd geeft mijn boodschappenlijstje van de dag op een drafje af te werken. Na de lunch is er een wissel van de wacht: een doktersafspraak roept mijn zus weg en ik houd mijn moeder verder gezelschap. Regelmatig piept de verpleger vanachter de deur, en net voor de dienstwissel komt hij met zijn collegaatje van de nachtdienst nog even langs. Pa reageert nauwelijks wanneer ze hem aanspreken. Zijn ademhaling is kort, haastig en oppervlakkig.

In de late namiddag keert mijn zus terug. Dat is voor mij het sein om de Via Prosperità op te zoeken in een poging de batterijen opnieuw op te laden. Rond die tijd kloppen de verplegers aan voor de avondverzorging en gaan mijn moeder en mijn zus op hun aangeven een wandeling maken in de tuin van het woonzorgcentrum.

Amper thuis mag ik weer vertrekken wanneer mijn gsm rinkelend trilt en Faffy zegt: “Het is gedaan.

Pa ligt er vredig bij. Broos en breekbaar. Stil en sereen.

Dat het heel snel is gegaan, zegt mijn zus. Dat ze het tv-journaal hadden opgezet. Dat mijn Ma hem een kus gaf en dat Pa diep leek te zuchten. Dat ze enkele tellen later even opkeken en zagen dat er iets niet klopte. Dat zij onmiddellijk de verpleegster opbelden die hun vermoeden bevestigde.

Pa was rustig en pijnloos heengegaan.

 

wintein prentje binnen

Een gedachte over “8 april 2019

  1. Pingback: Symboliek | Rik Wintein

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.