Hymne der esthetiek

Laatst was de piot tien dagen lang dienaar van La Déesse.

Mag ik je even meenemen naar ruim een jaar geleden. Na mijn eerste Autosalon toeter ik tegen Jan en Alleman een dure eed: “Het was een onvergetelijke ervaring. Het was eenmalig.” Op het slotfeest is elke afscheidsknuffel doordrenkt met het besef dat het “tot nooit meer” is. Na afloop rest een gigantische koester-korf herinneringen. En teistert een week lang een beurs gevoel mijn voetzolen.

De piot durft dwalen.

Op een dag klinkt de roep van de sirenen luider dan het gesputter van mijn verstand en zeg ik tot mijn eigen verbazing volmondig “ja” op een hernieuwde invitatie. In het denderend metrostel onderweg naar de casting (het begin van alles) mijmer ik over de vorige “Brussel Motor Show” en stel ik vast dat mijn geheugen de minder prettige kantjes die horen bij “het Salon doen” liefdevol heeft toegedekt. En dat heeft niks te maken met mijn leeftijd, vermoed ik (hoop ik). De intense opleiding, het urenlang rechtop staan en de vaak norse bezoekers zijn slechts vage herinneringen die verdrinken in hun futiliteit. De interviewtafel herinnert zich mijn voornemen en vraagt zich af wat mij van gedacht deed veranderen. Naar waarheid respondeer ik: “Ik heb mij vorig jaar zot geamuseerd en ik wil het daarom overdoen.” Op de vaststelling dat sinds de vorige selectieprocedure “ma langue” vele strepen verbeterd is, repliceert mijn hart: “Dat is dank zij het Salon”.

Laat het vooral onbetwistbaar duidelijk zijn: het dienen van La Déesse komt met een redelijke responsabiliteit én met pronte pluspunten.

De verantwoordelijkheid als informant is nauwelijks meetbaar, zeker bij een premium-wagen met absolute aandacht voor Luxe à la Française en het soort joie-de-vivre waar de Lichtstad een patent op heeft, met een categorische consideratie voor L’esprit de l’avant-garde en de meest moderne technologieën. Tijdens de opleiding horen de gildebroeders en -zusters (over die freules zo dadelijke meer…) vier dagen lang een terugkerend adagio: wij zijn de eerste linie, de voorhoede. Het zijn de informanten die potentiële klanten introduceren bij La Déesse en het is van het allerhoogste belang dat die kennismaking juist, oprecht en stijlvol is. Waarvan akte.

De taak van een informant is hard. Werken op het Salon is een fysieke en mentale uitdaging, ook en vooral voor een arme grijsaard als de piot. Gelukkig is de meerwaarde van de noeste arbeid velerlei. Presteren op de tiendaagse automobiel-hoogmis staat voor alles wat me nauw aan het hart ligt: een intensief multi-linguaal taalbad, culturele diversiteit, dagelijks vele tientallen menselijke interacties … en dat allemaal omringd door mooie wagens en nog fraaiere stervelingen (uiteraard de ene al bevalliger dan de andere).

Na het Salon verschijn ik terug aan de Via Prosperità met een schijnbaar onuitputtelijke paander verhalen over mooie mensen en hun verbluffende achtergronden. Snapshots van missen en andere welgevormde schoonheden van beider kunnen onderstrepen mijn vertelsels.

Die avond kijkt Mijn Groote Liefde na de zoveelste hymne der esthetiek haar piot kleinachtend aan. Ze zucht en zet hem schaakmat: “Zeg eensIk hoor je toch niet klagen. Of wel…?

Ootmoedig schud ik het hoofd.

40_15x21_DS_TeamPhotos-1

Een gedachte over “Hymne der esthetiek

  1. Pingback: Pretentieloze uitbundigheid | Rik Wintein

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.